گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ١٠٧ - لتبلون فى اموالكم و انفسكم ولتسمعن من الذين اوتواالكتاب من قبلكم و من الذين اشركوا , اذى

در هر مرحله وحدى باشد به خدا نزديكتر و بدو متكى تر مى سازد . بعضى ها مى پندارند كه اتكاء به خدا يا اتكاء به نفس , سازگار نيست و كسى كه به خدا متكى باشد نمى تواند به خود اتكاء داشته باشد .

هنگامى كه گفته مى شود : به خدا متكى باشيد ! چنين كسانى زبان به اعتراض مى گشايند كه : بگذاريد مردم به خود تكيه كنند و چشم اميد به سوى خود بدوزند ! گوئى كسى كه مردم را به اتكاء به خدا دعوت مى كند مى خواهد و مى گويد كه به خود متكى نباشند ! حال آنكه براى شخص معتقد به خدا , ميان تكيه داشتن به خود و به خدا , يكنوع تلازم و توافق هست و حتى بدين اعتبار كه اتكاء به نفس يكى از ابعاد صبر محسوب مى گردد , در واقع وسيله و موجبى براى اتكاء به خدا نيز هست . زيرا بيصبرى در برابر حوادث تلخ زندگى و دهشتزدگى از مقابله با مصائب اختيارى , كه نمودارى از عدم اتكاء به نفس است موجب دورى و فراموشى از خدا نيز مى گردد .

در آنهنگام كه آدمى در برابر شدائد و مصائب روزگار قرار مى گيرد و سنگ آسياى آزمايش هاى زندگى