گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٤٠ - ١ - صبر بر انجام تكاليف ( طاعت )
وى و در حقيقت , وسيله و ابزارى براى نيل به تكامل و تعالى او مى باشد در عمل , توأم با بيش يا كم دشوارى و زحمت است .
مثلا نماز . . . دقائقى از وقت را صرف كردن , از كار و مشغله ى لازم يا شبه لازمى دست شستن , مقدماتى را به طور حتم تأمين كردن , لباس و مكانى داراى شرائط خاص فراهم آوردن و و . . . همه برخلاف طبع و تمايل نفسانى است .
در حال نماز , توجه خود را به همين عملى كه بدان مشغول است مخصوص ساختن و دل را در كنار خود حاضر داشتن ( حضور قلب ) , فكر را از هرزه گردى و ذهن را از اشتغال به غير خدا بازداشتن , همه واردات خاطر را رد كردن و دريچه ى روح را به روى هر انديشه ى خارجى بستن , كه شرط لازم براى كامل شدن و اثربخش بودن نماز است , كارى پرمشقت و مستلزم صرف نيرو و مايه گذارى فراوان است .
يا روزه . . . ساعاتى متوالى , نخوردن و نياشاميدن و تحمل گرسنگى و تشنگى و مبارزه با هوس خوراكى و بى اعتنائى به انگيزه ى شكم چرانى و انگيزه ى جنسى , كارى دشوار و مقاومت طلب است .
با وجود توانائى برسد جوع و برخوردارى از لذت