گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢٠ -           حديث اول

وصيت را علنا از پدر خود اميرالمؤمنين شنيده و نيوشيده است :

( و بما ذكر ان اباه اوصاه . . . )

پس اين وصيتى است كه از روزگار سر سلسله ى رشته ى امامت يعنى اميرالمؤمنين عليه السلام دست به دست , گشته و از هر امامى به امام بعد رسيده است . اين وصيت چيست ؟ حاصل و خلاصه ى آن , صبر است :

( يا بنى ! اصبر على الحق و انكان مرا )

پسرم ! بر سر حق به ايست و صبر كن , هر چند تلخ و ناگوار باشد .

يعنى در راه حق مردد مشو و از موانع , واهمه مكن . وقتى كارى و راهى را شناختى و دانستى كه حق است دست از آن مدار و اگر در اين راه , با دشوارى ها و تلخى ها و ناكامى ها و ناگوارى ها روبرو شدى , اينهمه را تحمل كن , بر اين همه صبر كن و راه خود را ادامه ده . پيدا است كه در ميدان مبارزه ى حق و باطل , راحتى و عيش و نوش و لذت نمى بخشند , محنت و زحمت مى دهند , بر اين محنت و زحمت صبر كن و بر سر حق كه موجب اين ناگوارى ها است پايدار بمان .

اين توصيه ئى است كه اميرالمؤمنين به حسين بن على