فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٧٩٧ - ١ پیمانشکنیهای بنی اسرائیل

یکی از معانی و مفاهیم وفای به عهد، ثبات و پایداری کردن در پیمان بیعت با خدا است: «إِنَّ الَّذِینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ اللَّهَ یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ فَمَنْ نَکَثَ فَإِنَّما یَنْکُثُ عَلی نَفْسِهِ وَ مَنْ أَوْفی بِما عاهَدَ عَلَیْهُ اللَّهَ فَسَیُؤْتِیهِ أَجْراً عَظِیماً.» [١]؛ یعنی البته، کسانی که با تو (پیامبر صلّی اللّه علیه و آله) بیعت می‌کنند (و نفوسشان را در طاعت از تو در معرض فروش قرار می‌دهند)، مسلما با خدا بیعت می‌کنند (و در برابر فروش نفوسشان بهشت را خریداری می‌نمایند). عقد بستن خدا (در این بیعت)، فوق عقد بستن‌های آنان است (زیرا عقدکننده در این بیعت، خدا است)، پس هرکس پیمان را نقض کند و آن را بشکند، محقّقا آن را علیه خودش نقض کرده (زیرا اجر عظیم نخواهد داشت)، و هر کس در پیمان با خدا ثابت‌قدم و پایدار بماند، به زودی (خدای تعالی) به او پاداش عظیمی را اعطا می‌کند.

یکی از معانی و مفاهیم وفا، وفای به نذر بوده و آن به انجام رسانیدن نذر است، و نذر، در کار جایز غیر فاسد عاری از معصیت است که خوف انجام نشدن آن هست، و در جهت تحقّق آن، با خدا عقد می‌بندد که کار خیر و نیکی را انجام دهد، و قوله تعالی:
«یُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ یَخافُونَ یَوْماً کانَ شَرُّهُ مُسْتَطِیراً.» [٢]؛ یعنی آنان آن نذر را به انجام می‌رسانند، و آنان از روزی که (قیامت است و) ترس‌ها و سختی‌های آن، در دورترین جهات، شایع و آشکار است، خوف دارند.

الف- خداوند از بنی اسرائیل پیمان گرفت و بنی اسرائیل به‌جز عده کمی از آنان،