به واسطه آنچه خدا بعضی آنان را در عقل و رأی بر بعضی فضیلت داده و به واسطه آنچه آنان از اموالشان در مهر و نفقه انفاق کرده‌اند، پس زنان صالحه مطیع خدا و شوهر، حفظکننده خود و عوراتشان در غیبت شوهراند برای این‌که خداوند با لزوم مهر و نفقه آنان بر شوهرانشان، آنان را حفظ نمود، و آن زنانی را که از بلندپروازی آنان نسبت به شوهر نگرانید، آنها را با پند و اندرز از خدا بترسانید. پس اگر سر به طاعت شوهر ننهادند، از همخوابگی با آنان دوری کنید، و اگر مؤثر نبود، آنها را تنبیه کنید (به‌طوری که بدن آنها آسیب نبیند)، پس اگر به طاعت شما گردن نهادند، از آنان بهانه‌گیری نکنید.
البته، علوّ شأن و کبریایی از آن خدا است (و او تعالی با علوّ شأن و کبریایی‌اش بندگان را بعد از توبه، مورد مغفرت قرار می‌دهد). استناد به آیات دیگر قرآن‌

دعوت به سوی راه خدا (و ترس از او) به وسیله حکمت و موعظه حسنه (یعنی قرآن) و مجادله نیکو انجام می‌پذیرد: «ادْعُ إِلی سَبِیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ.» [١]

٤. معنای چهارم موعظه‌

اشاره

یکی از معانی و مفاهیم موعظه، امر و نهی خدا و آگاهی دادن او به متقین است در کتاب انجیل و عیسی علیه السّلام: «وَ قَفَّیْنا عَلی آثارِهِمْ بِعِیسَی ابْنِ مَرْیَمَ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ آتَیْناهُ الْإِنْجِیلَ فِیهِ هُدیً وَ نُورٌ وَ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ هُدیً وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِینَ» [٢]؛ یعنی: و به دنبال آثار آنان، یعنی آثار پیامبران که تبلیغ و دعوت به توحید بود، عیسی بن مریم را قرار دادیم، درحالی‌که کتابی را که فراروی آنان بوده مصدّق است، و ما بر او انجیل را نازل نمودیم درحالی‌که در آن هدایت و نور است (یعنی طریق راهیابی به هدایت است) و نسبت به آنچه پیش از آن بود، از کتاب تورات، تصدیق‌کننده است، و هدایت و موعظه می‌باشد برای تقواپیشه‌گان؛ یعنی آن، هدایت، امر و نهی خدا و آگاهی دادن‌های او به متقین است.

[١]. نحل/ ١٢٥.
[٢]. مائده/ ٤٦.