احكام خانواده - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧ - عيوب مرد

پزشكى قانونى است و با عنايت به اين كه اقوام و خويشاوندان زوجه به لحاظ بيمارى زوج محدوديت شديدى در رفت و آمد خود قائل شده و تقريباً قطع رابطه نموده‌اند، و حتّى مردان آنها حاضر به دست دادن با زوج نيستند، آيا چنين وضعيتى براى زوجه «عسر و حرج» محسوب مى‌شود؟

جواب: اگر ترس آنها از سرايت بيمارى مزبور از نظر پزشكى بجاست و پزشكان آن را تأييد مى‌كنند، عسر و حرج در فرض بالا مسلّم است.

سؤال ٤٤٥. اين جانب، سعيده، يك سال قبل به عقد دائمى آقاى «ح» درآمدم.

مدّت ٦ ماه در منزل شوهرم زندگى كردم؛ ولى او توان عمل زناشويى ندارد، بنده بعد از ٦ ماه به منزل پدرم برگشتم و فعلًا باكره هستم و پزشك قانونى هم به عدم توانايى آميزش جنسى شوهرم نظر داده است، لطفاً بفرماييد:

الف) در اين صورت آيا بنده مى‌توانم عقد را فسخ نمايم، يا نياز به طلاق دارم؟

جواب: شما بايد از اين تاريخ تا يك سال مهلت بدهيد، اگر همسرتان معالجه شد و توانايى بر آميزش جنسى و دخول پيدا كرد عقد به قوّت خود باقى است.

در غير اين صورت مى‌توانيد فسخ كنيد.

ب) در صورت فسخ، مهريه و جهيزيه‌ام، كه فعلًا در دست شوهرم مى‌باشد، متعلّق به كيست؟

جواب: جهيزيه متعلق به شماست و حق نصف مهريه را داريد.

سؤال ٤٤٦. آيا شخص مسلمانى كه مبتلا به ايدز مى‌باشد، مى‌تواند دختر مسلمانى را به عقد خود در آورد؟

جواب: در صورتى كه توليد خطر كند جايز نيست.