احكام خانواده - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٥ - الحاق اولاد و نفى ولد

٣. وطى در دبر

٤. نزديكى در ايام عادت ماهانه‌

٥. استفاده يكى از زوجين، يا هر دو، از وسايل پيشگيرى از حاملگى‌

٦. عقيم شدن زوج عمل جرّاحى‌

٧. اثبات عقيم بودن زوج به وسيله آزمايشات پزشكى‌

٨. صغير بودن زوج‌

٩. خصىّ و مجبوب بودن زوج‌

جواب: در تمام موارد بالا اماره فراش موجود است؛ زيرا هيچ كدام دليل قطعى عدم انعقاد فرزند نيست.

سؤال ٧٤٩. با توجّه به اين كه از شرايط تحقّق اماره فراش، اين است كه از زمان وقوع نزديكى تا هنگام تولّد، كمتر از شش ماه، و بيش از حداكثر مدّت حمل نگذشته باشد، لطفاً بفرماييد:

الف) اگر زمان وضع حمل به طور معمول نرسيده باشد، ولى با عمل جرّاحى طفل را زودتر متولّد كنند، تا از حداكثر حمل (١٠ ماهه) تجاوز نكند، آيا اماره فراش جارى، و طفل ملحق به شوهر است؟

جواب: در اين صورت ملحق به فراش نيست.

ب) تاريخ نزديكى و فاصله ميان آميزش و تولّد به چه وسيله‌اى تعيين مى‌شود؟ اگر چندين نزديكى در طُهر واحد انجام شود، مبدأ حمل كدام است؟

اگر زوجين با يكديگر توافق كنند كه از تاريخ نزديكى تا زمان تولّد، بيشتر از ده ماه يا كمتر از شش ماه گذشته، آيا چنين توافقى پذيرفته، و نَسَب طفل نفى مى‌گردد؟

جواب: منظور از فراش نزديكى نيست كه تاريخ آن را تعيين كنند، بلكه همين اندازه كه زن در خانه شوهر باشد، كه امكان نزديكى درباره او مى‌رود، اماره‌