تماشاي فرزانگی و فروزندگی - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١ - ابتكارى تحول آفرين

سنجش و ارزيابى قرار داد و راهى را كه بايد بپيمايد به نيكويى، درستى و راستى برگزيد. سپس در اجراى طرحى كه با دورانديشى و ابتكار ويژه خود ترسيم نموده بود با تمامى توان خود كوشيد. بهترين ارزش‌ها را احيا كرد و سرانجام پيروز و سرافراز به هدف والا و محبوب حقيقى خود رسيد. خود در اين باره چنين فرموده است:

«هنگامى كه به قم آمدم مطالعه‌اى در برنامه درسى حوزه كردم و آن را با نيازهاى جامعه اسلامى مى‌سنجيدم و كمبودهايى در آن يافتم و فلسفه خود را تلاش براى رفع آنها دانستم. مهم‌ترين كمبودهايى كه در برنامه حوزه وجود داشت در زمينه تفسير قرآن و بحث‌هاى عقلى بود و از اين رو درس تفسير و درس فلسفه را شروع كردم. با اين‌كه در جوّ آن زمان تفسير قرآن، علمى كه نيازمند به تحقيق و تدقيق باشد تلقّى نمى‌شد و پرداختن به آن، شايسته كسانى كه قدرت تحقيق در زمينه‌هاى فقه و اصول را داشته باشند به حساب نمى‌آمد بلكه تدريس تفسير، نشانه كمى معلومات به حساب مى‌آمد. در عين حال اين‌ها را براى خودم عذر مقبولى در برابر خداى متعال ندانستم و آن را ادامه دادم تا به نوشتن تفسير الميزان انجاميد».

درس فلسفه نيز در آن عصر چندان خوشنام نبود و تلاش‌هاى زيادى براى تعطيلى درس استاد انجام مى‌گرفت و حتى يك مرتبه آيت‌الله بروجردى(رحمه الله) در اثر اصرار زياد عناصر ناآگاه، از ايشان خواستند كه درس فلسفه خود را محدود نمايند. استاد پاسخى متين براى آن مرحوم نوشتند و تأكيد كردند: