تماشاي فرزانگی و فروزندگی - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣ - قله انديشه

حضور مى‌يافت و مى‌گفت اين كتيبه‌هاى سياه كه بر در و ديوار حسينيه نصب شده است، قادرند ما را شفاعت كنند و در آن محافل چنان مى‌گريست كه دانه‌هاى درشت اشك از ديدگانش بر گونه‌هاى او جارى مى‌گشت، هنگامى كه نام مبارك يكى از ائمه طاهرين بر زبان مى‌آمد تواضع و ادب در سيمايش مشهود مى‌گرديد، هر سال تابستان‌ها به آستان قدس رضوى در مشهد مى‌رفت و در جوار حرم مطهر به تضرع و زارى مى‌پرداخت. در ماه رمضان روزه خود را با بوسه زدن بر ضريح مقدس حضرت فاطمه معصومه(عليها السلام) در قم افطار مى‌كرد، آنگاه به سوى خانه مى‌رفت.[١]

قله انديشه

علامه را به حق بايد يكى از اركان حوزه علميه قم در عصر حاضر تلقّى كرد و شايد كمتر اهل فضلى از معاصرين و متأخرين يافت شود كه از خرمن پُربار درس‌هاى ايشان خوشه‌اى نچيده باشد و يا از نوشته‌هاى عميق و وزين ايشان بهره‌اى نبرده باشد.

از توفيق‌هاى بزرگى كه خداوند متعال به ايشان عنايت فرمود، اين است كه تفسير قرآن را در حوزه‌هاى علميه جهان تشيع احيا نمودند و با كوششى مداوم كتاب نفيس و پرارزش «الميزان فى تفسير القرآن» را در بيست مجلّد نگاشته و به جهان اسلام تقديم نمودند. كتابى كه حاوى عميق‌ترين و عالى‌ترين مطالب در زمينه‌هاى گوناگون معارف اسلامى مى‌باشد.