جامى از زلال كوثر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢١ - زهرا در عرصه تلا ش پيشگى

آياتش انسان را موجودى مختار و مسؤول معرفى مي‌کند كه سرنوشت نهايى او در گرو تلاش و مسؤوليت‌پذيري او در عرصه‌هاي مختلف است: وَ لاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ و الْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئولًا؛[١] از آنچه به آن آگاهى ندارى، پيروى مكن؛ چرا كه گوش و چشم و دل، همگى مورد بازخواستند.

أَلاَّ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى وَ أَنَّ لَّيْس لِلإِنسنِ إلَّا مَا سَعَى وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَى؛[٢] كه هيچ‌کس بار گناه ديگرى را بر دوش نمي‌گيرد، و براى انسان بهره‌اى جز سعى و كوشش او نيست، و تلاش او به زودى ديده مي‌شود، سپس به او جزاى وافى داده خواهد شد.

اصل نامبرده يكى از اصول مسلمى است كه همه پيامبران الهى در همه اديان، مأموريت داشتند تا آن را به مردمان ابلاغ كنند و سرنوشت آدمى را ساخته و پرداخته تلاش آزادانه و آگاهانه او معرفى نمايند. در هر حال يكى از مهم‌ترين مسايل در عرصه تربيت و تزكيت انسان، ايجاد و پرورش روحيه مسؤوليت‌پذيري است.[٣]

از بهترين راه‌هاي شكوفاسازى روحيه احساس مسؤوليت، شناسايى الگوهاى شايسته در اين عرصه و اقتدا به روح رفتار و سيره ايشان است.

زندگانى پر فراز و نشيب حضرت فاطمه(عليها السلام) از همان دوران آغازين تا فرجامين لحظه آن، با والاترين و زيباترين مسؤوليت‌پذيري عجين گشته است.

حضرت فاطمه(عليها السلام) به گواهى تاريخ از همان دوره طفوليت تا آخرين لحظه حيات پيامبر در حساس‌ترين موقعيت‌ها، بزرگ‌ترين پشتوانه روحى پيامبر بود. در سخت‌ترين و سهمگين‌ترين شرايط بحرانى به يارى پدر مي‌شتافت و مهربان‌تر از هزار مادر به تيمار روح پدر مي‌پرداخت و بار سنگين غصه‌ها را از دوش او برمي‌داشت.

در اين مقام به بيانى زيبا و جامع از ذريّه حضرت زهرا(عليها السلام) دل مي‌سپاريم؛ كلامى كه گوشه‌هايي از اوج مسؤوليت‌پذيري صدّيقه طاهره(عليها السلام) را هنرمندانه به تصوير مي‌کشد و