جامى از زلال كوثر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٠ - تقويت روحيه شهادت طلبى
معنوى و اخلاقى نجات ميبخشد. چنين روحيه والايى همه ظلمتها و رذالتهاي ما را يكجا از بين ميبرد و قطره ناچيز وجود ما را به اقيانوس عظيمى از قدرت، معنويت و نورانيت متصل ميسازد.
براى طلب شهادت، ديگر دنيا و مظاهر فريبنده آن جلوهاى ندارد. انانيتها از وجود عاشق شهادت رخت بر ميبندند.
در پيش چشمان آن كه فدايى دين است، ديگر هيچ شهوت و ثروت و منصبى توان عشوهگري و دلربايى نمييابد.
از بزرگترين رسالتهاي محافلى كه در سايهسار خاطره جانافشانيهاي اهلبيت(عليهم السلام) براى اعتلاى اسلام عزيز تشكيل ميشود، گسترش فرهنگ شهادت در سطح جامعه است.
اساسيترين هدف و رسالت روضهخوانيها، تقويت روحيه شهادتطلبي در نهاد فرد و جامعه است. ارزش و اهميت روضه به اين است كه صحنههاي عشقورزي و جانفشاني مقتدايان و اسوههاي الهى را پيش روى آدمى ميگشايد. روضه، با برانگيختن احساسات مقدس و عواطف پاك خدايى روحيه شهادتطلبي را در او ميپروراند و او را همچون الگوهاى محبوب خويش براى جانبازى و فدا شدن در راه احياى دين آماده ميسازد.
فاطمه(عليها السلام)، شهيد زندهاى بود كه فرهنگ شهادت و شهادتطلبي را در دامان خود پروريد. فاطمه، تنها زنى است كه هم خودش، هم پدرش، هم همسرش و هم جمله فرزندانش فداى آرمانهاي الهى گرديدند.
فاطمه، تنها مادرى است كه هر كس را پروريد در راه اعتلاى دين يا به شهادت رسيده يا به اسارت رفته است.
آرى، گسترش سيره فاطمى در جامعه در حقيقت، ترويج فرهنگ شهادت و شهادتطلبي است. فاطمه، فدايى ولايت و امامت گرديد و در اين راه عاشقانه به خون نشست. خون فاطمه در اشك ما تداوم يافته است؛ اشكى كه چون صيقل بگيرد، شمشيرى ميشود و بر پشت ستم و انحراف مينشيند.