تاريخ اسلام مجموعه‌اي از تلخى و شيرينى، فراز و نشيب و دشواري‌ها و ناهمواري‌هاست. اگر كسى اين تاريخ را ملاحظه كند، خواهد ديد كه بقاى انديشه و فكر شيعى، فقه و فلسفه و معارف شيعى، خود يك معجزه است. يك معجزه؛ يعنى در لابه لاي سنگلاخ‌هاي سخت، خارهاى در هم پيچيده و در هم تنيده، راه‌هاي گوناگون و پيچ در پيچ و جَوَلان قدرت‌هاي سياسى ناحق ظالم و غاصب، يك جريان آب زلال گواراي سالمى است كه از سرچشمه اسلام جارى شده و از همه اين موانع عبور كرده و اين فاصله ژرف را در نورديده است. روز به روز هم خالص‌تر، وسيع‌تر، برجسته‌تر و متعالي‌تر شده است. اين‌ها گزافه نيست، واقعيت است.

فقه شيعه، فلسفه شيعه، كلام شيعه و معارف شيعه در طول زمان با اين همه موانع، در ميان تحريف‌ها و شبهه افکني‌ها و در ميان بافندگي‌هاي شبه علمي، آن هم با پشتوانه سياسى ظالمانه و پول‌هاي بيت‌المال كه در خدمت اهداف مغرضانه قرار مي‌گيرد، توانسته است هم خود را سالم نگه دارد و هم تكامل و توسعه ببخشد و دل‌ها و ذهن‌هاي ميليون‌ها انسان را در اقطار عالم مقهور عظمت و استحكام خود نمايد.

اين ناشى از چيست؟ يقيناً سلامت و اصالت اين فكر بيشترين تأثير را دارد؛ اما جاهايى هست كه قدرت علمى به تنهايى كافى نيست. چيز ديگرى لازم است؛ همان چيزى كه پشتوانه ايمان‌هاي خاص مي‌باشد و آن، عواطف برخاسته از معرفت درست است؛ همان چيزى كه در قرآن هم به عنوان اجر رسالت از ما خواسته شده است:إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى.

محبت ائمه، مودت اهل‌بيت، تمسك به سخنان ايشان، راهنمايى آنان و انگشت راه‌گشاي اشاره ايشان در همه مسايل، آن عامل مهمى است كه توانسته است اين انديشه سالم و مستحكم را از گزندها محفوظ نگه دارد.

عالمان و متفكرانى كه مقهور پول، زور، قدرت، شهوت و بقيه لغزشگاه‌ها شدند كم نيستند. آن چيزى كه مي‌تواند عالم و عامى را از اين لغزشگاه‌ها دور نگه دارد، همين جوشش ايمان آميخته با عواطف است. اين را شيعه حفظ كرده است. عزيزان من! فكر پايه اول است. توأم كردن فكر و انديشه با عمل، پايه دوم است: اَلَّذِينَ أَمَنوُا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وحُسْنُ مَآب.

وقتى انسان فكر و عمل را با يكديگر همراه كرد، تفضّلات الهى و انوار رحمت و هدايت به قلبش