نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٢٠

{ آتشى كز فراق بفروزد ز آتش دوزخ آن بتر سوزد }

٢٤٨.نَيْلُ المُنى في الغِنى [١] .

{ محتشم در غنا چو پيش بود به حياتش اُميد بيش بود } { مايل غافلى بود بيشى همره نيستى و درويشى }

٢٤٩.نُورَ شَيْبِكَ لا تُظْلِمْ [٢] بِالمَعْصِيَةِ .

{ شيب بى ريب هست نور اللّه نور را از گنه مساز سياه } { روز پيرى جوانى انگارى شرم از پيريت نمى دارى! }

٢٥٠.نَضْرَةُ وَجْهِ المُؤْمِنِ في التُّقى .

{ اى جوان روى سوى تقوا دار كه ز تقوا است مرد برخوردار } { روى مؤمن كه جلوه گاه صفاست نور تقواست كاندرو پيداست }

٢٥١.نَضْرَةُ الوَجْهِ [٣] فِي الصِدْقِ .

{ صدق روى تو را صفا بخشد خاصيت هاى كيميا بخشد } { صدق در روى هر كسى پيداست همچو آينه اى كه روى نماست }

[باب] الواو

٢٥٢.وَضْعُ الإحْسانِ في غَيْرِ مَوْضِعِه [٤] ظُلْمٌ .

{ بخشش اندر مقام خود عدل است اين بداند كسى كه او اهل است } { كرم ار نى به جاى خود باشد باشد آن ظلم و ظلم بد باشد }

٢٥٣.وِزْرُ صَدَقَةِ المَنّانِ أكْثَرُ مِنْ أجْرِهِ .

{ منّت ار با كرم بود همراه بيش باشد از آن ثواب گناه }