نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٨

{ چشمه اى كاب خوش درو باشد مردمان را بر او غلو باشد }

٢٣٥.مَجْلِسُ العِلْمِ رَوْضَةُ الجَنَّةِ .

{ هر كه در علم بگذراند روز بر مراد جهان بود پيروز } { علم از آتشت بود جنّت مجلس العلم روضة الجنّة }

٢٣٦.مَهْلكَةُ المَرْءِ حِدَّةُ طَبْعِهِ .

{ تا توان طبع با سلامت دار نيست نفس سليم را آزار } { مرد از تندى طبيعت خويش خويشتن را هلاكت آرد پيش }

٢٣٧.مُصاحَبَةُ الأشْرارِ رُكُوبُ البَحْرِ .

{ بيم جان است صحبت اشرار همچو كشتى و موج دريا بار } { منشين با بدان و شريران بشنو پند نيك تدبيران }

٢٣٨.وَمِنْ نَصائِحِه: ما نَدَمَ مَنْ سَكَتَ .

{ صد ندم هست در سخنرانى نيست در خامشى پشيمانى } { جهد كم كن به گفتن بسيار تا پشيمان نگردى آخر كار }

٢٣٩.مَجْلِسُ الكِرامِ حُصُونُ الكَلامِ .

{ مجلسى را كه حاضرند كرام در امانت بود حصون كلام } { چون خيانت درون نمى آيد سخن از وى برون نمى آيد }

٢٤٠.مَنْقَبَةُ المَرْء تَحْتَ لِسانِهِ .

{ صفت مرد هست زير زبان بد و نيك آنچه گفت هست چنان } { گفتِ نيكو، زنيك مردى اوست گفت بد احمقى و سردى اوست }

٢٤١.مُجالَسَةُ الأحْداثِ مَفْسَدَةُ الدّينِ .

{ مجلسى را كه ناحقى شنوى حق همان است كاندر او نروى } { در مقامى كه ناحق است سُخن آفت دين است حذر مى كن }