نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٢

{ بد و نيكى كه با تو هم نفس است بر تو و اصل تو دليل بس است }

١٩٦.فازَ مَنْ سَلِمَ شَرَّ [١] نَفْسِهِ .

{ هر كه از نفس خويش سالم ماند نقش هاى سلامتش واخواند } { يافت بر شرّ نفس، فيروزى گشت خير و سلامتش روزى }

١٩٧.فَكاكُ المَرْءِ في صِدْقِهِ [٢] .

{ هر كه در صدق هست ثابت راى از تشاويش رسته شد همه جاى } { غم كه از صدق دم زند شادى است صدق يوسف نشان آزادى است }

١٩٨.في كُلِّ قَلْبٍ شُغُلٌ .

{ هست شغلى فتاده در هر حال كه به هر جاى مى شود مايل } { چون تو دل را همى كنى مشغول با خدا باش تا شوى مقبول }

١٩٩.فَسَدَتْ [٣] نِعْمَةُ مَنْ كَفَرَها .

{ هر كه كفران نعمت حق كرد نعمتش روى در فساد آورد } { هست نقصان نعمت از كفران شكر نعمت مزيد نعمت دان }

٢٠٠.فَضْلُ العاقِلِ عَلَى الجاهِلِ كَفَضْلِ البَدْرِ عَلَى السُّها .

{ تا توانى ز جاهلان بگريز خود به فتراك عاقلان آويز } { جاهل ار، خود سها شود به مقام نور ندهد به پيش ماه تمام }

٢٠١.فُرْقَةُ الإخْوانِ مُحْرِقَةُ الجَنانِ .

{ يارِ جانى زجان عزيزتر است فرقتش حرقت دل و جگر است } { يار جانى اگر به دست آيد جاش در جان اگر كنى شايد }

[باب] القاف