نظم نثر اللئالي

نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١١

{ غضب از باطل ار كنى شايد گرچه از حق كنى نكو نايد } { غضب از حق مكن كه خوارشوى زشت گردى و شرمسار شوى }

١٩٠.غَشَّكَ مَنْ أسْخَطَكَ [١] بِالباطِلِ .

{ غلّ و غش در دلى كه بر جوشد باطل آرد پديد و حق پوشد } { گر ز دل غلّ و غش نپردازى خويشتن را به باطل اندازى }

١٩١.غنيمَةُ المُؤْمِنِ وِجْدانُ الحِكْمَةِ .

{ مؤمنان حكمت خدا جويند چون بيابند شُكْرها گويند } { مؤمنى كو رموز حكمت يافت هرچه مى جست از غنيمت يافت }

[باب] الفآء

١٩٢.فازَ مَنْ ظَفِرَ بِالدّينِ .

{ هر كه پيروزيش ز دين باشد با ظفر يار و همنشين باشد } { خواهى ار دستِ نَفْس برتابى دين همى ورز تا ظفر يابى }

١٩٣.فَخْرُ المَرْءِ [٢] بِفَضْلِهِ أوْلى مِنْ فَخْرِهِ بِأصْلِهِ .

{ فخر مردم به اصل چندان نيست به هنر فخر اگر بود اولى است } { كه شنيدى كه اندرين پاياب؟ بشناى پدر گذشت از آب }

١٩٤.فَرْعُ الشَيْءِ يُخْبِرُ عَنْ أصْلِهِ .

{ از بدان جز بدى نمى آيد همچو كز نيك نيكوى زايد } { فرع هر شئ كه عقل واجويد خبر از اصل خويشتن گويد }

١٩٥.فِعْلُ المَرْءِ يَدُلُّ عَلى أصْلِهِ .

{ فعل بر اصل مردمان دال است شرح كالا زمان دلال است }


[١] «كو»: أرْضاكَ.[٢] «س»: المؤمن.