نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١١
{ غضب از باطل ار كنى شايد گرچه از حق كنى نكو نايد } { غضب از حق مكن كه خوارشوى زشت گردى و شرمسار شوى }
١٩٠.غَشَّكَ مَنْ أسْخَطَكَ [١] بِالباطِلِ .
{ غلّ و غش در دلى كه بر جوشد باطل آرد پديد و حق پوشد } { گر ز دل غلّ و غش نپردازى خويشتن را به باطل اندازى }
١٩١.غنيمَةُ المُؤْمِنِ وِجْدانُ الحِكْمَةِ .
{ مؤمنان حكمت خدا جويند چون بيابند شُكْرها گويند } { مؤمنى كو رموز حكمت يافت هرچه مى جست از غنيمت يافت }
[باب] الفآء
١٩٢.فازَ مَنْ ظَفِرَ بِالدّينِ .
{ هر كه پيروزيش ز دين باشد با ظفر يار و همنشين باشد } { خواهى ار دستِ نَفْس برتابى دين همى ورز تا ظفر يابى }
١٩٣.فَخْرُ المَرْءِ [٢] بِفَضْلِهِ أوْلى مِنْ فَخْرِهِ بِأصْلِهِ .
{ فخر مردم به اصل چندان نيست به هنر فخر اگر بود اولى است } { كه شنيدى كه اندرين پاياب؟ بشناى پدر گذشت از آب }
١٩٤.فَرْعُ الشَيْءِ يُخْبِرُ عَنْ أصْلِهِ .
{ از بدان جز بدى نمى آيد همچو كز نيك نيكوى زايد } { فرع هر شئ كه عقل واجويد خبر از اصل خويشتن گويد }
١٩٥.فِعْلُ المَرْءِ يَدُلُّ عَلى أصْلِهِ .
{ فعل بر اصل مردمان دال است شرح كالا زمان دلال است }
[١] «كو»: أرْضاكَ.[٢] «س»: المؤمن.