نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٢

[باب] الصاد

١٣١.صَلوةُ الليْلِ بَهآءُ النَّهارِ [١] .

{ شب طاعت كننده فيروز است طاعت شب بزرگى روز است } { گر به طاعت شبى به روز آرى روز گردد تو را، شبِ تارى }

١٣٢.صِدْقُ المَرْءِ نَجاتُهُ .

{ صدق تو مر تو را حيات دهد زآتش دوزخت نجات دهد } { رسته اى گر به صدق همدستى آن شنيدى كه راستى رستى }

١٣٣.وَمِنْ إرْشادِهِ: صِحَّةُ البَدَنِ في الصَّوْمِ .

{ روزه دارى صلاح مرد و زن است زانك از روزه صحت بدن است } { صاحب روزه ايمن از رنج است كه خرابه است و روزه چون گنج است }

١٣٤.صَبْرُكَ يُورِثُ الظَّفَرَ .

{ گر زدور زمان بدى بينى بر تو آن به كه صبر بگزينى } { به بد روزگار و بد روزى صبر باشد دليل پيروزى }

١٣٥.صَلاحُ الإنْسانِ فِي حِفْظِ اللِّسانِ .

{ گر زبان را نگه ندارد مرد از تن و جان خود برآرد گرد } { اى پسر رو نگاه دار زبان كه صلاح تن است وراحت جان }

١٣٦.صَلاحُ البَدَنِ فِي السُّكُوتِ .

{ رنج مردم زآفت سخن است خامشىّ زبان صلاح تن است } { گر صلاح است گفت لب بگشاى ورنه بنشين و در سكوت افزاى }

١٣٧.صَفآءُ القَلْبِ مِنَ الإيمانِ .