نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٤

[باب] الذال

٨٠.ذَمُّ الشَيْءِ مِنَ الاِشْتِغالِ بِهِ .

{ بَدِ چيزى كه بر زبان آرى خويش را مشتغل بدان دارى } { وانگهى از خدا شوى غافل اين نباشد وظيفه عاقل }

٨١.ذَرِ الطّاغي في طُغْيانِهِ .

{ هر كه برگشت از ره اسلام گوش ننهاد سوى [اين پيغام] } { بگذارش تو در همان طغيان كه رود سرنشيب در نيران }

٨٢.وَمِنْ إِرْشادِهِ: ذَنْبٌ واحِدٌ كَثيرٌ وَألْفُ طاعَةٍ قَليلٌ .

{ از گناه است كآدمى خوار است كه گنه گر يكى است بسيار است } { طاعتت گر هزار هم باشد اندرين ره هنوز كم باشد }

٨٣.ومِن نصائحه: ذَواقَةُ السَّلاطينِ [١] مُحْرِقَةُ الشَّفَتَيْنِ .

{ نعمت شاه اگر دل افروزد تا توانى مَچِش كه لب سوزد } { نار سوزنده است خدمت شاه تو ازو با خداى گير پناه }

٨٤.ذُلُّ المَرْءِ في الطَّمَعِ وَعِزُّهُ فِي الْقَناعَةِ .

{ طمعت نزد خلق خوار كند خواريت را يكى هزار كند } { از طمع گر تو بر كنار شوى در دو عالم بزرگوار شوى }

٨٥.ذِكْرُ الأوْلِيآءِ تُنَزِّلُ [٢] الرَّحْمَةَ .

{ دوستدار خداى را ياد آر كز خدا رحمتت شود ايثار } { كرم از پادشاه مى آيد بندگان را وسيله مى بايد }

٨٦.ذَليلُ الفَقْرِ عَزيزٌ عِنْدَ اللّه ِ .

{ فقرا را عزيز بايد داشت خوارِ فقر، اى پسر عزيز خداست }