نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٨

{ در عطا هرچه مرد بشتابد از عطا بيشتر ثنا يابد }

[باب] الجيم

٤٣.جِدَّ بِما تَجِدُ .

{ هر چه را در جهان طلبكارى يابى اش گر به جدّ طلب دارى } { «مَن طَلَب» گر شنيده اى زاخبار به طلب كوش تا بيابى يار }

٤٤.جُهْدُ المُقِلِّ كَثيرٌ .

{ چون پى هر چه جويد از كم و بيش هست بسيار ، كوشش درويش } { پس تو هم جام جست و جوى بنوش تا توانى به جست و جوى بكوش }

٤٥.جَمالُ الْمَرْءِ في الْحِلْمِ .

{ تا توانى مَكن زحلم شكيب مرد را حِلم گشت زينت و زيب } { زن جمالش به در و مرجان است حلم، زيب و جمال مردان است }

٤٦.جَليسُ السُّوءِ شَيْطانٌ .

{ هم نشينان بد چو شيطان اند كه زنيكى دلت بگردانند } { همنشينى كه بد بود رأيش پشم خوك است پنبه فرمايش }

٤٧.جَوْلَةُ الْباطِلِ ساعَةٌ وَجَوْلَةُ الحَقِّ إِلَى السَّاعَةِ [١] .

{ باطلانى كه مست دورانند در جهان ساعتى به جولانند } { ليك جولان حق به جودِ وجود از ازل تا ابد بخواهد بود }

٤٨.جَوْدَةُ الكَلامِ في الاخْتِصارِ .