نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٦

٢٩.تَأكيدُ الْمَوَدَّةِ مِنَ الْحُرْمَةِ [١] .

{ حرمت مردمان اگر دارى دوستدارى كنند و دلدارى } { حرمت از هر خصومت آزادست دوستى را موكّد افتادست }

٣٠.تَزاحُمُ الأَيْدي عَلَى الْطَّعَامِ بَرَكَةٌ .

{ ميهمان گر كم است و گر بسيار آنچه دارى ازو دريغ مدار } { نام نيكو به دادن نان است دست بسيار بركت خوان است }

٣١.تَطْرُفْ بِتَرْكِ الْذُّنُوبِ .

{ گر گناهيت بگذرد به ضمير همچو مردانِ مرد تركش گير } { از گناهان اگر شوى طَرَفى از طرايف بود ترا شَرَفى }

٣٢.تَواضُعُ الْمَرْءِ يُكْرِمُهُ .

{ پيش آنكس كه هست اهل رشاد از تواضع فزونى است مراد } { از تواضع كه گردن افرازد از تواضع مكرّمش سازد }

[باب] الثاء

٣٣.ثَباتُ النَّفْسِ بِالغَداءِ وَثَباتُ الرُّوحِ بِالغِنآءِ .

{ نفس را گرچه از غذاست ثَبات روح را جمله از غناست حيات } { كم كن اندر غذاى نفسانى تا بيابى حيات روحانى }

٣٤.ثَلاثٌ مُهْلِكاتٌ بُخلٌ وَهَوىً وعُجْبٌ [٢] .

{ سه صفت هالك است مردان را نپسندد ضمير مرد آن را } { بخل و عجب و هواست خوارى مرد كه كند منع دوستدارى مرد }

٣٥.ثُلُثُ الإيمانِ حَيآء وَثُلُثُه عَقْلُ وثُلُثُهُ جُودٌ [٣] .