نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٥

{ زانك آنجا كه عالم كَرمَست روى تازه عطيّه دوم است }

[باب] التاء

٢٣.تَوَكَّلْ عَلَى اللّه ِ يَكْفيكَ .

{ در توكل اگر دلت صافى است در همه حالتت خدا كافى است } { اى پسر بر خدا توكل كن گر قبول است كافى است سُخن }

٢٤.تَغافَلْ عَنِ المَكْرُوهِ تَوَقَّرْ .

{ گر تو دورى كنى زمكروهات خير يابى زقاضى الحاجات } { در صلاح است مرد را توفير بى صلاحت كجا بود توقير؟ }

٢٥.تَأخيرُ الإِساءَةِ مِنَ الإِقْبالِ .

{ گرچه تاخير ظرف آفات است ليكن اندر مقام خيرات است } { آنكه او قطب زمره حال است گفت تأخير شرّ ز اقبال است }

٢٦.تَدارَكْ في آخِرِ العُمُرِ [١] ما فاتَكَ في أوَّلِهِ .

{ در جوانيت چون به نادانى عمر بگذشت در پريشانى } { پيرى آمد، به عذرخواهى كوش پيش از آن كِت اجل بمالد گوش }

٢٧.تَكاسُلُ الْمَرْءِ في الصَّلوةِ مِنْ ضَعْفِ الإيمانِ .

{ كاهلى در نماز كفران است قوّت كفر و ضعف ايمان است } { مرد كاهلْ نمازْ در ره دين با خدا و رسول هست بكين }

٢٨.تَفَاَّلْ بِالْخَيْرِ تَنَلْهُ .

{ گر تفال كنى به نيكويى خير يابى زهر چه مى جويى } { خير انديشه كن، زشر بگذر داعى خير به كه قاصد شرّ }