نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٤

{ خوابهاى سحر زبدبختى است محض ادبار و نكبت سختى است } { به كه در صبح خيزى آويزى كه سعادت بود سحرخيزى }

١٧.بُكْرَةُ السَّبْتِ وَالْخَميسِ بَرَكَةٌ .

{ سحر پنج شنبه و شنبه گر به طاعات بگذرانى به } { زانكه اين هر دو وقت ميمون را بركت هاست از عطاى خدا }

١٨.بَرَكَةُ الْعُمُرِ في حُسْنِ الْعَمَلِ .

{ مرد بدخوى و شخص بدكردار نيست از عمر خويش برخوردار } { عمل نيك كن كزين حركت زندگى را بود بسى بركت }

١٩.بَلاءُ الاِنْسانِ مِنَ اللِّسانِ .

{ گرچه مرغ سخنسراست زبان مرد بدگوى را بلاست زبان } { به بود كانچه بر زبان آرى در سخن صرفه اى نگهدارى }

٢٠.بَطْنُ المَرْءِ عَدُوُّهُ .

{ گر نه اى لقمه خوار و لقمه پرست دوست رويى و دوست كامى هست } { ور حريصى تو در شكم خوارى دشمن خويش را به خود دارى }

٢١.بِرُّكَ لا تُبطِلْهُ [١] بِالمِنَّةِ .

{ گر كنى فضل وجود با درويش منت جود خويش دان بر خويش } { ور نه از منت تو برسائل اجرِ جودت همه شود زائل }

٢٢.بَشاشَةُ الْوَجْهِ عَطِيَّةٌ [٢] ثانِيَةٌ .

{ روى را تازه دار از همه راه خاصه بر سائلان حاجتخواه }