نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٣

{ آنكه او منصب فتوت داشت عَجْزْ ناگفتن، از مروت داشت }

[باب] الباء

١١.بِرُّ الوالِدَيْنِ سَلَفٌ .

{ حرمت مادر و پدر زنهار تا توان اى پسر نگه مى دار } { كانچه از نيكى تو بيشتر است نيكوى هاى مادر و پدر است }

١٢.بَشِّرْ نَفْسَكَ بِالْظَّفَرِ بَعْدَ الصَّبْرِ .

{ بر تو كارى اگر شود دشوار خاطر خود از آن شكسته مدار } { صبر كن زانكه صبر معتبر است بعد صبرت بشارت ظفر است }

١٣.بَرَكَةُ الْمالِ فى أَدآءِ الْزَّكوةِ .

{ اگرت دستگاه مال بُوَد بر تو خواهى كه آن حلال بود } { سر مكش از زكات و راى زكات بركات است در اداى زكات }

١٤.بِعِ الْدُّنْيا بِالآخِرَةِ تَرْبَحْ .

{ هر كه دُنيا فروخت با عقبى شد مشرف به رحمت مولى } { بيع دُنيى به آخرت دين است زانكه سوداى سودمند اين است }

١٥.بُكآءُ الْمَرْءِ مِنْ خَشْيَةِ اللّه ِ قُرَّةُ أَعْينٍ [١] .

{ گر ترا هست خشيت دادار چشم ها را زگريه تر مى دار } { گريه اى كان زترس يزدانست روشنى بخش چشم گريان است }

١٦.باكِرْ [٢] تَسعَد .