نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٢

{ ادب مرد برتر از نسبش ادب مرد بهتر از ذَهَبش }

٥.أدآءُ الدَّيْنِ مِنَ الدِّينِ .

{ اگرت هست دين و دولت يار دَيْن خلق خداى را بگذار } { مرتضى زبده زمان و زمين گفت باشد اداى دَيْن از دين }

٦.أخُوكَ مَنْ واساكَ بِالسَّبَبِ [١] لا بِالنَّسَبِ .

{ آن برادر بود كه با تو به مال باشدش راىِ رفق در همه حال } { نه برادر كه آن به روز تعب باتواش همسرى بود به نسب }

٧.أحْسِنْ إِلى المُسيءِ تَسُدَّه .

{ به توان با بدان نكويى كن بشنو از نيكخواه خويش سخن } { كه از اين نيكويى سَرى يابى شرف وعزّ ومهترى يابى }

٨.اِخْوانُ هذا الْزَّمانِ جَواسيسُ العُيُوبِ .

{ پيش ازين از برادر دينى عيب پوشى بُد و هنر بينى } { اين زمانه برادران دگرند همه جاسوس عيب يكديگرند }

٩.اِسْتِراحَةُ الْنّاسِ فى الْيأسِ .

{ گر اميد تو با خدا باشد به خدا حاجتت روا باشد } { در اميد به خلق وسواس است راحت ناس جمله در ياس است }

١٠.إِخْفآءِ الشدائِدِ [٢] مِنَ المُرُوَّة .

{ گر غم و سختى ايى رسد پيشت به كه پنهان كنى دل ريشت }