در دوران طلايى تمدن اسلامى (سده هاى چهارم تا هفتم هجرى) آثار گرانسنگى از اخبار و احاديث روايت شده از امامان معصوم سراغ داريم كه هر كدام به تنهايى ، گنجينه اى عظيم و سترگ از معارف شيعى و توحيدى است . قطع نظر از آثار بزرگ و مفصّل روايى ، رساله ها و كتابهاى كوچك حديثى نيز در گرايشهاى گوناگون ، ترتيب داده شد و در معرض افكار عمومى آن عصر قرار گرفت كه از مهمترين آنها مى توان به «نهج البلاغه» در علوم ادبى و بلاغى و «غررالحكم و دررالكلم» در گرد آورى جملات كوتاه و پر مغز، ولى كاربردى و هدايتگر ، اشاره كرد . يكى از آثار كوتاه و كهن شيعى كه از ديرباز مورد توجّه دانشمندان حديث پژوه قرار داشته ، كتاب «نثراللئالى»، تأليف