توصيه نموده‌اند كه او را با القاب و اسامى ديگرش ياد كنند. اين دستور بطور قطع داراى حكمت و مصالحى است، هر چند ما از آن بى‌اطلاعيم. ريان بن صلت مى‌گويد: از امام رضا (ع) (در حالى كه از قائم (عج) سؤال مى‌شد) شنيدم كه فرمود: «لا يُرى‌ جِسْمُهُ وَ لا يُسَمَّى اسْمُهُ» «١» جسمش ديده نمى‌شود و اسمش (همان نام مخصوص) برده نمى‌شود. «٢» داوود بن قاسم مى‌گويد: از امام على‌النقى (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: بعد از من جانشين، حسن است، ولى چگونه خواهيد بود با جانشين بعد از جانشين؟ گفتم: خدا مرا فدايت كند چرا؟ فرمود: شما شخص او را نخواهيد ديد و بر شما روا نيست كه او را به اسمش يادآورى كنيد. عرض كردم: پس چگونه او را ياد كنيم؟ فرمود: بگوييد «الْحُجَّةُ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (ع)» حجت از آل محمد «٣». كنيه و القاب‌ كنيه آن حضرت «ابوالقاسم «٤»» و القاب ايشان، بنابر آنچه در روايات بيان شده، عبارتند از: «مهدى»، «قائم»، «منتظر»، «حجت» «٥». البته القاب و اوصاف زيادى در روايات و دعاها همانند دعاى ندبه براى حضرت مهدى (عج) بيان شده است و آنچه ذكر شد، القاب مشهور بود. بايد توجه داشت كه كاربرد اين القاب در مورد آن منجى آسمانى به لحاظ ويژگيهايى است كه در ايشان وجود دارد. براى نمونه به روايت زير در مورد لقب «قائم» توجه كنيد. ابى خديجه مى‌گويد: از امام صادق (ع) در مورد قائم سؤال شده فرمود: