٢- دمكراتيزه كردن كشورهاى جهان:
قبل‌از ورود به بحث بايد به اين نكته اشاره شود كه استعمار فرا نو نمى‌خواهد كه نظام جهان، نظامى دمكراتيك شود، به‌گونه‌اى كه همه اعضاى آن در اداره آن سهم مساوى داشته باشند. اين امر از نظر قدرتهاى بزرگ نه ميسر و نه مطلوب است. بلكه مقصود طراحى نظامهاى سياسى داخلى كشورها بر مبناى الگوى ليبرال دمكراسى است. از اين طريق دركشورهاى تحت استعمار ساختارى به ظاهر مشروع و مردمى حاكم مى‌شود كه با شعارهاى حقوق بشرى هماهنگى دارد، اما قدرتهاى استعمارى يا تكيه بر قدرت رسانه‌اى و تأثير گذار خود بر افكار عمومى مردم جهان، آنان را به سمت و سوى مورد نظر خود هدايت مى‌كنند. در نتيجه مردم در مناطق مختلف جهان به افراد مورد حمايت رسانه‌ها رأى مى‌دهند و آمريكا و گفتمان استكبارى ٣٧ ويژگيهاى نظم نوين جهانى ص : ٣٠ حكومتهايى را كه از خود جلوه‌هايى از استقلال را نشان مى‌دهند، يا در چارچوب نظام بين‌المللى موردنظر اربابان رسانه‌ها نمى‌گنجند، سرنگون مى‌كنند. نمونه بارز آن انقلابات نارنجى و مخملى در اوكراين گرجستان و قرقيزستان است. در استعمار فرانو براى پياده‌كردن مؤلفه‌هاى فوق از ابزار زير استفاده مى‌كنند:
الف- پروپاگاندا و تبليغات فراگير جمعى، مانند آنچه كه آمريكا در هر دو جنگ خليج فارس بكار برد و از جنبه‌هاى اطلاعاتى، جهان را تحت پوشش خود قرار داد.