قرآن ها را بر فراز نيزه‌ها بلند كردند و مدّعى داورى قرآن شدند. گروهى ازنيروهاى على عليه‌السّلام فريب اين ترفند را خوردند، و على (ع) را نيز به پذيرش پيشنهاد فريبنده دشمن ناچار ساختند.
معاويه، عمروعاص را به نمايندگى از خود انتخاب كرد. و گروه خوارج، ابوموسى اشعرى را به عنوان نماينده بر على (ع) تحميل كردند. نخست پيمان نامه‌اى نوشته شد، كه از سوى دو طرف درگيرى به امضاء عده‌اى رسيد كه نامشان به عنوان گواهان قرار داد ثبت شده است.
ازجمله كسانى كه در سپاه على (ع) قرار داد را گواهى كردند، امام حسن (ع)، امام حسين (ع)، عبدلله بن عباس، مالك اشتر، عبدالله بن جعفر، خبّاب بن ارت، حجربن عدى، و عمروبن حمق خزاعى بودند. «١» استمرار مبارزه‌ پس ازشهادت اميرمؤمنان على عليه‌السّلام در سال چهلم هجرى، عمرو مبارزات خود را به شكلى ديگر ادامه داد. او دورانى را آغاز كرده بودكه درآن شيعه على (ع) بودن بزرگترين گناه به حساب مى‌آمد.
خانه او دركوفه پايگاه شيعيان على (ع) بود، آنها درآنجا اجتماع مى‌كردند و با يكديگر به گفتگومى‌نشستند.
پس از آنكه معاويه فرمانروايى كوفه را به زيادبن ابيه سپرد، زياد وارد كوفه شد و برنامه تعقيب و سركوب و نابود سازى شيعيان على (ع) را سرلوحه وظايف خود قرار داد. در اين هنگام يكى از كارگزاران او به نام «عُمارة بن عقبه» به او اطلاع داد كه عمروبن حمق درخانه خود اجتماع تشكيل مى‌دهد.