هرگاه فرصتى دست مى‌داد كينه خود را به گونه‌هاى مختلف آشكار مى‌كردند. در اين ميان اهل بيت پيامبر و انصار بيشتر آماج اين كينه‌ها بودند، چنان كه بارها اميرمؤمنان عليه السلام از امويان و قريش شكوه و به ظلم و دشمنى آنان با خود اشاره كرده است. [١] عثمان نيز با توجه به اين نكته به آن حضرت مى‌گفت: گناه من چيست كه قريش شما را دوست ندارند؟
دشمنى آنان از اين روست كه ٧٠ نفر از كسانى را كه چون طلا مى‌درخشيدند كشتيد. [٢] اوج اين دشمنى در واقعه كربلا نسبت به اهل بيت عليهم السلام ظاهر شد، چنان كه يزيد در اشعار خود صريحاً به انتقامجويى از كشته‌هاى بدر اعتراف كرد [٣] و وليد بن يزيد از ابن عايشه خواست تا اين اشعار را با غنا بخواند [٤]؛ همچنين واقعه حرّه نسبت به انصار در اين راستا بود.
بازتاب جنگ بدر در خارج از حجاز
بازتاب اين جنگ افزون بر مدينه و مكه، به خارج از مرزها كشيده شد. در حبشه نجاشى از اين خبر مسرور شد و خبر آن را به مسلمانان مهاجر در حبشه رساند. [٥]
مقام بدريها از منظر قرآن و روايات‌
مقام بدريها در رواياتِ ناظر به برخى آيات و نيز سخنان صحابه جايگاه مهم و ويژه‌اى يافت و در اعتقادات اهل سنت بدريان از ديگر صحابه جايگاه برترى دارند. برخى از مفسران در شأن نزول آيه‌ «يايُّهَا الَّذينَ ءامَنوا اذا قيلَ لَكُم تَفَسَّحوا فِى المَجلِسِ فَافسَحوا يَفسَحِ اللَّهُ لَكُم ...» (مجادله/ ٥٨، ١١) آورده‌اند كه گروهى از بدريان وارد مجلسى شدند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در آن حضور داشت. اصحاب براى آنان جا باز نكردند، ازاين‌رو پيامبر صلى الله عليه و آله به برخى فرمان داد تا برخيزند و بدريان بنشينند. برخى از اصحاب از اين فرمان اندكى ناراحت شدند و منافقان نيز سخنان فتنه انگيزى گفتند و آيه مزبور در شأن بدريها نازل شد. [٦] از نظر عطاء بن رياح، بدريان مصداق: «والسبِقونَ الاوَّلونَ مِنَ‌ المُهجِرينَ والانصارِ ...» (توبه/ ٩، ١٠٠) هستند كه در ذيل آيه به آنان وعده بهشت داده‌

[١] . ر. ك: الجمل، ص ١٢٣- ١٢٤، ١٧١
[٢] . الجمل، ص ١٨٦؛ شرح نهج البلاغه، ج ٩،ص ٢٣
[٣] . مقاتل الطالبيين، ص ٨٠؛ بلاغاتالنساء، ص ٢١
[٤] . ر. ك: تاريخ طبرى، ج ٦، ص ٣٣٧
[٥] . المغازى، ج ١، ص ١٢٠؛ الكافى، ج ٢، ص١٢١
[٦] . مجمع البيان، ج ٩، ص ٣٧٨؛ اسبابالنزول، ص ٣٥٠؛ زادالمسير، ج ٨، ص ١٩١