اطلاع‌رسانى داشته و به رغم تبعيد بنى‌قينقاع در سالهاى نخستين پس از هجرت، همچنان تا سالها ادامه حيات داده است. [١]
پس از هجرت پيامبر و سكونت ايشان در ميان قبيله خزرجى بنى‌نجار، پذيرش اسلام از سوى يثربيان شتاب گرفت. پيامبر با تكيه بر پشتوانه نومسلمانان يثرب و براى ايجاد امنيت، پيمان نامه‌اى را ميان قبايل متعدد يثرب منعقد كرد كه در آن از قبايل متعدد و همچنين از يهوديان يثرب سخن به ميان آمده است؛ اما در اين پيمان اشاره‌اى به يهوديان بنى‌قينقاع نشده است. [٢]
مغازى نگاران به اتفاق از عهد شكنى آنان به عنوان عامل رويارويى پيامبر با ايشان سخن گفته‌اند [٣]؛ اما گزارش مستقلى وجود ندارد كه از اين پيمان، نماينده بنى‌قينقاع و مفاد پيمان حكايت كند. برخى فنحاص را رهبر بنى‌قينقاع دانسته‌اند [٤]؛ اما قراردادى ميان او و پيامبر نيز گزارش نشده است. در عين حال جاى هيچ ترديدى وجود ندارد كه بنى‌قينقاع با پيامبر پيمان بسته بودند، زيرا ايشان از طرفى همپيمان خزرج بودند و از طرف ديگر خزرجيان عموماً به پيامبر متمايل شده بودند، به گونه‌اى كه بزرگان ايشان همچون عبدالله بن ابى نيز با اكراه اسلام را پذيرفته بودند (ظ اوس و خزرج) و از اين رو بنى‌قينقاع چاره‌اى جز همپيمانى نداشت.
مى‌توان با اطمينان گفت كه يهوديان بنى‌قينقاع به لحاظ موقعيت مسكونى و همچنين همپيمانان خزرجيشان نسبت به ديگر يهوديان يثرب ارتباط و تماس بيشترى با مسلمانان داشتند، به ويژه كه پيامبر در ميان قبايل خزرجى مستقر شده و مسجد خود را بنا كرده بود.
بررسى شأن نزولهاى گزارش شده ذيل آياتى كه خطاب به يهوديان است به خوبى مؤيد اين نكته است.
در آغاز حضور پيامبر تا يك سال و اندى يهوديان بنى‌قينقاع و نيز ديگر يهوديان يثرب با مسلمانان ارتباط نزديكى داشتند. پيامبر كه اميد فراوانى به اسلام آوردن ايشان داشت، از مسلمانان خواسته بود از رفتارهاى ناپسند ايشان درگذرند و خداوند نيز خبر داده بود كه ايشان شما را بسيار آزار خواهند داد. (آل‌عمران/ ٣، ١٨٦)

[١] . تاريخ دمشق، ج ٦٢، ص ٣٥٧
[٢] . السنن الكبرى، ج ٨، ص ١٠٦؛السيرةالنبويه، ج ٢، ص ٣٤٨
[٣] . المغازى، ج ١، ص ١٧٦؛ الدرر، ج ١، ص١٤١، الاكتفاء، ج ٢، ص ٥٩- ٦٠
[٤] . جامع‌البيان، مج ٣، ج ٤، ص ٢٦٦؛التبيان، ج ٣، ص ٧٣؛ مجمع البيان، ج ٢، ص ٤٦٥