٢. در انديشه داشتيم كه نشانى منابع را برپايه باب و فصل بياوريم تا يافتن روايت‌ها و گزارش‌ها از كتاب‌هايى كه داراى چاپ‌هاى گوناگون است، سهل شود؛ امّا بيم از پرحجم شدن مجموعه سبب شد تا نشانه‌دهى به شكل متعارف صورت پذيرد. ٣. منابع غير اسلامى مانند برخى از دائرةالمعارف‌ها (جودائيكا، بريتانيكا، امريكن و ...)، تاريخ هردودت، تاريخ بابل و ... از منابع عمده است كه براى ارجاع مطالب غير اسلامى، مورد توجّه قرار مى‌گيرد. ٤. انواع نشانى‌دهى از عهدين، براساس عهد عتيق، شماره سِفر و شماره آياتِ آغاز تا پايان مى‌آيد؛ براى نمونه، عتيق، پيدايش ٢٥: ٣- ٨. منابع هر مقاله را به سه صورت، در سه جاى گوناگون گزارش مى‌كنيم: ١. در پايين هر صفحه، منابعى را كه از آن‌ها نقل شده، با شماره‌گذارى (١، ٢، ٣ و ...) به اين صورت مى‌آوريم: نام اختصارى منبع، شماره جلد، شماره صفحه‌هاى مورد استناد؛ مانند: مجمع‌البيان، ج ٢، ص ٣٠، و در صورت استفاده از چند صفحه مى‌نويسيم: ص ٣٠- ٣٩. براى هر مطلب، يك و حدّاكثر سه منبع را در پانوشت ذكر مى‌كنيم؛ مگر اهمّيّت فراوانى داشته باشد. ٢. ذكر منابع در پايان هر مقاله به اين ترتيب است كه فقط به نام اثر بسنده مى‌شود و در صورت تشابه، نام مؤلّف نيز افزوده مى‌شود. ٣. ذكر منابع در پايان هر جلد به اين ترتيب است: نام منبع، نام و نام خانوادگى و سال وفات نويسنده، نام و نام خانوادگى مترجم، نام محقّق، نوبت چاپ، مكان نشر، نام ناشر، تاريخ نشر. مثال: كشف‌الاسرار و عدةالابرار، ابوالفضل رشيدالدين ميبدى (م. ٥٢٠ ق.)، به كوشش على اصغر حكمت، چهارم، تهران، اميركبير، ١٣٦٧ ش. در تنظيم منابع، به اين نكات توجّه مى‌شود: ١. ترتيب ذكر منابع در پايان مقاله بر اساس حروف الفباى ابتداى نام منابع است. اگر در ابتداى نام منبعى، حرف تعريف ال باشد، آن را ناديده مى‌گيريم و نخستين حرف پس از آن ملاك است. ٢. به نام مشهور نويسنده بسنده مى‌شود. ٣. از ذكر عناوين افزوده، مانند علّامه، آيت‌اللّه و دكتر خوددارى مى‌شود؛ مگر در مواردى كه نام مشهورِ كسى يا جزء نام او شده باشد.