ماجراى انذار عشيره به دعوت رسول خدا پاسخ مثبت دادم و با وى بيعت كردم. به اين سبب وارث آن حضرت شدم. [١]
در حالى كه برخى از منابع تفسيرى‌ [٢]، روايى‌ [٣] و تاريخى‌ [٤] اهل سنت براى بيعت على عليه السلام با پيامبر صلى الله عليه و آله در اين مجلس به عنوان وزير، وصى و خليفه حضرت گزارشهايى نقل كرده‌اند متكلمان شيعه اين حديث را از ادلّه امامت و خلافت بلافصل على عليه السلام دانسته‌ [٥]، بيعت على عليه السلام با رسول خدا صلى الله عليه و آله را كه در حضور خويشاوندان صورت گرفت بيعت عشيره نام نهاده‌اند.
ولى برخى از اهل سنت از روى تعصب، اثبات خلافت على عليه السلام را از طريق حديث بيعت عشيره مورد خدشه قرار داده، به توجيه و تضعيف برخى رجال حديث يا حذف بخشى از حديث روى آورده‌اند، چنان‌كه آلوسى ذيل آيه ياد شده آورده: شيعه به بعضى از روايات براى مقصود خود در امر خلافت استدلال كرده‌اند؛ ولى بايد آنها را تأويل يا تفسير كرد يا گفت ضعيف يا مجعول است. [٦] طبرى به رغم تصريح به دو واژه‌ «وصيي و خليفتي» در تاريخ خود [٧] در كتاب تفسيرش ضمن حذف آن دو، واژه‌هاى كذا و كذا گنجانده است. [٨] به پيروى از وى مفسران و مورخان بعدى چون ابن‌كثير [٩] و هيكل‌ [١٠] نيز چنين كرده‌اند. برخى نيز منظور از جانشينى در حديث يوم الدار را توجيه كرده، مقصود از آن را جانشينى بر تيره بنى‌عبدالمطلب دانسته‌اند. [١١] ابن تيميه دليلهايى براى خدشه‌دار كردن بيعت على عليه السلام با رسول خدا، اقامه كرده كه علامه جعفر مرتضى پس از

[١] . خصايص اميرالمؤمنين عليه السلام، ص٩٧-/ ٩٨؛ علل الشرايع، ج ١، ص ٢٠٢؛ كفاية الطالب، ص ٢٠٦
[٢] . تفسير ثعلبى، ج ٧، ص ١٨٢؛ شواهدالتنزيل، ج ١، ص ٥٤٣
[٣] . مسند احمد، ج ١، ص ١٧٨؛ خصائصاميرالمؤمنين عليه السلام، ص ٩٧؛ شرح نهج البلاغه، ج ١٣-/ ١٤، ص ١٦٩
[٤] . تاريخ طبرى، ج ١، ص ٥٤٣؛ انباء ونجباء الابناء، ص ٧١؛ تاريخ دمشق، ج ٤٢، ص ٤٨-/ ٥٠
[٥] . دايرةالمعارف تشيع، ج ٣، ص ٥٨٤
[٦] . روح المعانى، مج ١١، ج ١٢، ص ٢٠٤
[٧] . تاريخ طبرى، ج ١، ص ٥٤٣
[٨] . جامع‌البيان، مج ١١، ج ١٩، ص ١٤٩
[٩] . تفسير ابن كثير، ج ٣، ص ٣٦٤
[١٠] . حياة محمد صلى الله عليه و آله، ص١٠٤؛ الغدير، ج ٢، ص ٢٨٧- ٢٨٩
[١١] . انباء نجباء الابناء، ص ٧١-/ ٧٣؛البداية والنهايه، ج ٣، ص ٣٣