اولين اعزام به سوى بنى‌سليم در دهم شوال سال دوم (ماه ٢٠ هجرت) در قالب سريّه غالب بن عبداللّه ليثى صورت گرفت كه سپاه بدون هيچ گونه برخوردى بازگشتند. [١] پس از غزوه بدر پيامبر به دنبال آگاه شدن از تجمع بنى‌سليم و غطفان در كُدر (از آبهاى بنى‌سليم) با ٢٠٠ تن از اصحاب در حالى‌كه پرچم سپاه به دست على عليه السلام بود به سوى آنان رهسپار شد؛ ولى در آن منطقه هيچ يك از آنان را نيافت و فقط ٥٠٠ شتر به غنيمت آوردند. ابن هشام اين غزوه را، كه به غزوه «قرقرة الكدر» يا «قرارة الكدر» مشهور شد، ٧ شب پس از بدر در شوال سال دوم‌ [٢] و واقدى و ابن سعد آن را در نيمه محرم‌ [٣] (ماه ٢٣ هجرت) مى‌داند.
چند ماه پس از اين غزوه بود كه حضرت اعزام ديگرى را به سوى بنى‌سليم در قالب غزوه بُحران انجام داد. در اين غزوه نيز كه در ششم جمادى‌الاولى سال سوم (ماه ٢٧ هجرى) با حركت ٣٠٠ تن از مسلمانان به بُحران در ناحيه فُرُع از سرزمينهاى بنى سليم آغاز شد مانند دو غزوه پيشين هيچ برخوردى صورت نگرفت و حضرت پس از ١٠ شب به مدينه بازگشت. [٤]
در محرم سال چهارم (٤ ماه پس از غزوه احد) هنگامى كه شمارى از مسلمانان مدينه با هدف تبليغ اسلام در ميان بنى عامر بن صعصعه به دعوت ابوبراء عامر بن مالك بزرگ بنى‌كلاب از تيره‌هاى بنى‌عامر به نزديكى چاه معونه، از آبهاى مشترك بين بنى‌عامر و بنى‌سليم در منطقه نجد و در چند منزلى مدينه‌ [٥] رسيدند، اعضايى از بنى‌سليم به تحريك عامربن طفيل عامرى و بدون توجه به آنكه اين مسلمانان در حمايت ابوبراء عامرى هستند به كشتار آنان پرداختند. (ظ بئر معونه/ سريه) منابع از حضور سه تيره سُلمىِ بنوذكوان، بنورعل و بنوعصيّه در اين درگيرى كه به «سريه بئر معونه» مشهور گرديد ياد كرده‌اند. [٦] پيامبر پس از اين حادثه تا ٣٠ [٧] يا ٤٠ [٨] روز در قنوت نماز خود قاتلان شهداى معونه، از جمله تيره‌هاى بنى‌سليم را نفرين مى‌كرد. برخى مفسّران نزول آيه ١٢٨ آل عمران/ ٣ را در اين خصوص مى‌دانند [٩]: «لَيسَ لَكَ مِنَ الامرِ شَى‌ءٌ او يَتوبَ عَلَيهِم او

[١] . المحبر، ص ١١٧
[٢] . السيرةالنبويه، ج ٢، ص ٥٥٨؛ البدايةوالنهايه، ج ٣، ص ٤١٥؛ الطبقات، ابن سعد، ج ٢، ص ٣١
[٣] . المغازى، ج ١، ص ١٨٢- ١٨٤؛ الطبقات،ابن سعد، ج ٢، ص ٣١؛ المنتظم، ج ٣، ص ١٥٩
[٤] . المغازى، ج ١، ص ١٩٦؛ الطبقات، ابنسعد، ج ٢، ص ٣٥؛ المنتظم، ج ٣، ص ١٥٩
[٥] . معجم البلدان، ج ١، ص ٧٨؛ معجم مااستعجم، ج ١، ص ٩٨
[٦] . المغازى، ج ١، ص ٣٤٩؛ السيرة النبويه،ج ٣، ص ٦٧٧، ٦٨٢
[٧] . دلائل النبوه، ج ٣، ص ٣٥٠؛ السننالكبرى، ج ٢، ص ١٩٩
[٨] . مسند احمد، ج ٣، ص ٢١٠؛ الاستيعاب، ج٢، ص ٧٩٧
[٩] . زادالمسير، ج ٢، ص ٢٨