در نبرد بدر در سال دوم هجرى كه آمار انصاريان حاضر در لشكر اسلام بالغ بر ٢٠٠ نفر مى‌شد، تنها سه تن از بنى‌حارثه شركت كردند. [١] در جنگ احد كه لشكر مكه در احد مستقر شدند، بنى حارثه زنان و فرزندانشان را در قلعه‌هاى خود جاى دادند و بيش از ديگر قبايل نگران وضعيت خود بودند، زيرا سكونتگاههاى ايشان متصل به ميدان نبرد بود. زمانى كه عبداللَّه بن ابىّ با حدود ٣٠٠ تن از ياران خود از رويارويى با قريش صرف‌نظر كرده، ميدان نبرد را رها كردند، فضاى رعب انگيزى بر بنى‌حارثه حاكم گرديد و نزديك بود ايشان نيز از همراهى پيامبر روى گردانند. اين وضعيت در روايات مشهورى كه در شأن نزول آيه ١٢٢ آل‌عمران/ ٣ آمده، منعكس شده است. بنا به گزارش اين آيه دسته‌هايى آهنگ سستى كردند، حال آنكه خدا يار و ياور ايشان بود. در آيات بعد خداوند ضمن يادآورى پيروزى بدر، بدانان وعده مى‌دهد كه اگر پايدار و پرهيزگار باشند از حمايت فرشتگان برخوردار خواهند شد: «اذ هَمَّت طَافَتانِ مِنكُم ان تَفشَلا واللَّهُ ولِيُّهُما وعَلَى اللَّهِ فَليَتَوَكَّلِ المُؤمِنون* ولَقَد نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدرٍ و انتُم اذِلَّةٌ فَاتَّقوا اللَّهَ لَعَلَّكُم تَشكُرون* اذ تَقولُ لِلمُؤمِنينَ الَن يَكفِيَكُم ان يُمِدَّكُم رَبُّكُم بِثَلثَةِ ءالفٍ مّنَ المَلكَةِ مُنزَلين». (آل‌عمران/ ٣، ١٢٢- ١٢٤)
در نبرد احد زمانى كه پيامبر عزم احد كرده بود چون به نزديكى بنى‌حارثه رسيد از يكى از ايشان به عنوان راهنما كمك گرفت‌ [٢] و از برخى زمينهاى بنى‌حارثه عبور كرد.
برخى مخالفان پيامبر صلى الله عليه و آله كه در منابع از آنها به عنوان منافق ياد شده است همين مسئله را بهانه اعتراض خود به پيامبر صلى الله عليه و آله قرار داده، درگيرى لفظى را آغاز كردند كه با حمايت ياران بنى عبدالاشهل از پيامبر خاتمه يافت. [٣]
به رغم وجود چنين برخوردها از سوى برخى سران بنى‌حارثه، جوانانى از آنان را مى‌توان مشاهده كرد كه مشتاق حضور در سپاه پيامبر صلى الله عليه و آله بودند؛ اما به سبب كمى سن آنها، پيامبر صلى الله عليه و آله مانعشان شد. [٤]

[١] . الدرر، ج ١، ص ١١٨؛ المغازى، ج ١، ص١٥٨
[٢]
[٣] ٢-. المغازى، ج ١، ص ٢١٨
[٤] . همان، ص ٢١٦؛ الطبقات، ابن سعد، ج ٤،ص ٣٦٩؛ الاستيعاب، ج ٣، ص ١٢٣٨