آيات در ايمان و وحدت مهاجمان و همچنين تكيه بر تعبير «لَتَعلُنَّ فِى‌الأَرضِ» كه اشاره به استكبار و عصيانى جهانى دارد و عدم سابقه عصيانى جهان شمول از ايشان وقوع هر دو رويداد را در زمان گذشته به طور كلى انكار كرده و از دو بار افساد ايشان و سركوبى آنان در آينده به دست مسلمانان خبر داده‌اند. [١] البته تعبير «علو فى الأرض» در برخى آيات ديگر (قصص/ ٢٨، ٤) در طغيانهاى محلى نيز به كار رفته است. [٢]
به جز آيات نخستين سوره اسراء، موارد ديگرى نيز در قرآن اشاره به سركوبى يهوديان و ويرانى بيت المقدس دارد.
آيه ١١٤ بقره/ ٢ از ديگر آياتى است كه از سوى برخى مفسران در مورد ويران‌سازى مسجدالاقصى در حمله بخت‌نصر تفسير شده است. [٣] خداوند در اين آيه از خراب كنندگان مساجد الهى به عنوان ستمكارترين مردم ياد مى‌كند: «و مَن اظلَمُ مِمَّن مَنَعَ مَسجِدَ اللَّهِ ان يُذكَرَ فيهَا اسمُهُ وسَعى‌ فى خَرابِها اولكَ ما كانَ لَهُم ان يَدخُلوها الّا خافينَ ...».
سياق آيات بيشتر با تطبيق آيه مورد نظر بر مسجدالحرام و يهوديان مدينه در جريان تغيير قبله‌ [٤] يا مشركان مكه به سبب منع پيامبر از عبادت در كعبه‌ [٥] يا منع از برگزارى حج در جريان صلح حديبيه‌ [٦] سازگار است. البته برخى مفسران بدون توجه به شأن نزولى خاص، تعبير «مساجد» در آيه را عام شمرده‌ [٧] و گروهى نيز به استناد روايتى از اميرمؤمنان، امام على عليه السلام «مساجد» را بر همه سطح كره زمين تطبيق كرده‌اند [٨]؛ همچنين دسته‌اى از مفسران، شهر ويرانى را كه مرگ ١٠٠ ساله و حيات مجدد ارميا يا عزير نبى در آن رخ داده (نك: ٢٥٩ بقره/ ٢) همان بيت‌المقدس ويران شده به دست بخت‌نصر پنداشته‌اند. [٩] آيه ١٦٧ اعراف/ ٧ نيز از سوى برخى مفسران در مورد تسلط بخت‌نصر بر يهوديان بيان شده است. [١٠] در اين آيه از اعلام خداوند به يهوديان مبنى بر تسلط گروهى بر ايشان تا روز قيامت ياد شده است: «و اذ تَاذَّنَ رَبُّكَ لَيَبعَثَنَّ عَلَيهِم الى‌ يَومِ القِيمَةِ مَن يَسومُهُم‌

[١] . الصحيح من سيره، ج ٣، ص ٤٧-/ ٤٩؛الفرقان، ج ١٥، ص ٣٥
[٢] . التفسيرالكبير، ج ٧، ص ٢٩٩؛ التحريروالتنوير، ج ١٣، ص ٣٠؛ الميزان، ج ١٣، ص ٣٨
[٣] . جامع‌البيان، مج ١، ج ١، ص ٦٩٦- ٦٩٧؛مجمع‌البيان، ج ١، ص ٣٦٠؛ زادالمسير، ج ١، ص ١١٦
[٤] . التفسيرالكبير، ج ٤، ص ١١
[٥] . جامع‌البيان، مج ١، ج ١، ص ٦٩٧؛الميزان، ج ١، ص ٢٥٧- ٢٥٨
[٦] . مجمع البيان، ج ١، ص ٣٦١؛ زادالمسير،ج ١، ص ١٣٤
[٧] . التفسير الكبير، ج ٤، ص ١١
[٨] . مجمع البيان، ج ١، ص ٣٦١
[٩] . تفسير قمى، ج ١، ص ١١٣- ١١٧؛ جامعالبيان، مج ٣، ج ٣، ص ٤٣-/ ٤٨؛ الكامل، ج ١، ص ٢٦٩- ٢٧٠
[١٠] . تفسير قرطبى، ج ٧، ص ١٩٧