كوتاه و مبهم آمده است: فردى از كنانه، همپيمان مخزوميها با فردى از بنى‌زبيد، همپيمان بنى‌اميه به تفاخر پرداختند. در پى آن گروهى از دو طرف نزد حِجر اسماعيل اجتماع كرده، برترى خود را به رخ يكديگر كشيدند و با اوج گرفتن نزاع براى داورى نزد يكى از كاهنان (سطيح كاهن) رفتند. وى نيز به نفع بنو مخزوم حكم كرد. [١] از نزاع بنى‌اميه با بنى‌عدى بن كعب نيز گزارشى ارائه شده است. [٢]
برخى منابع به گونه‌اى برجسته از رقابت اميه با هاشم و فرزندان ايشان با يكديگر در دوره جاهلى سخن گفته‌اند، چنان كه اميه (جد امويان) به هاشم‌بن عبدمناف، جد اعلاى رسول خدا، از اين رو كه با اقدامهاى شايسته‌اش، منزلت اجتماعى فوق العاده‌اى يافته بود، حسادت مى‌ورزيد، از اين رو در اين راستا كارهاى بى‌ثمرى انجام داد. سرانجام اين رقابت و نزاع با داورى كاهنى از قبيله خزاعه به نفع هاشم پايان يافت و اميه به مدت ١٠ سال طبق شرط از پيش تعيين شده به شام تبعيد شد. [٣] برخى محققان اين گزارش را به افسانه تشبيه و آن را انكار كرده‌اند. [٤] (ظ بنى‌هاشم) مشابه چنين گزارشى درباره حرب فرزند اميه نيز وجود دارد. گويند: وى به مقام و موقعيت عبدالمطلب‌بن هاشم رشك مى‌برد و او نيز چون پدرش كه پس از داورى محكوم گرديد، ناچار شد به داورى تن دهد.
اين بار نيز، رئيس وقت بنى‌اميه محكوم شد. [٥] به موجب گزارش ابن خلدون جمعيت بنى‌اميه در آن دوره بر بنى‌هاشم فزونى داشته است. [٦] در درگيريها و اختلافات ميان بنى‌اميه و بنى‌هاشم كه هر دو از شاخه‌هاى بنى عبدمناف بودند، شاخه بنى نوفل بن عبد مناف در كنار بنى‌اميه‌ [٧] و شاخه بنى‌مطلب بن عبدمناف در كنار بنى‌هاشم قرار گرفتند، چنان كه در محاصره اقتصادى قريش اينان در كنار هم بودند. [٨] به رغم اين همه گاه پيوندهايى نيز بين بنى اميه و بنى‌هاشم برقرار مى‌شد، چنان كه ابولهب عموى پيامبر صلى الله عليه و آله با ام جميل (حمالة الحطب) خواهر ابوسفيان ازدواج كرده بود [٩]. نيز دختر پيامبر، زينب با

[١] . المنمق، ص ١٠٤-/ ١٠٦
[٢] . همان، ص ٩٤
[٣] . الطبقات، ج ١، ص ٦٢؛ تاريخ طبرى، ج ١،ص ٥٠٤
[٤] . تاريخ صدر اسلام، ص ٩٥
[٥] . تاريخ طبرى، ج ١، ص ٥٠٥؛ المنمق، ص٣٦٤؛ سبل الهدى، ج ١، ص ٢٦٤- ٢٦٦
[٦] . تاريخ ابن خلدون، ج ٣، ص ٢
[٧] . تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٢٤٧- ٢٤٩
[٨] . تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٣١؛ تاريخ طبرى،ج ٢، ص ٧٩، ٩٨
[٩] . السيرة النبويه، ج ١، ص ٣٥٤- ٣٥٥؛الطبقات، ج ٨، ص ٤٠- ٤١؛ النزاع والتخاصم، ص ٥٨