با اين حال ترس از دست رفتن كاروانى كه تقريباً همه قريش در آن سرمايه‌گذارى كرده بودند و حفظ آن، برايشان جنبه حيثيتى داشت، و هشدارها و ترغيبهاى بزرگانى از قريش براى نجات كاروان، همه را واداشت كه يا خود به جنگ بيايند يا كسى را به جاى خود بفرستند. ابولهب بر اثر بيمارى يا بنا بر نظر واقدى به سبب ترس از خواب عاتكه، در جنگ بدر شركت نكرد و سخنان قريش از جمله ابوجهل در او اثر نگذاشت‌ [١] او به جاى خود عاص بن هشام را كه در قمار، از ابولهب باخته بود [٢] ملزم كرد در سپاه حاضر شود. [٣]
افزون بر خواب عاتكه، سخنان ضَمْضَم‌ [٤] و گفتار عِداس مسيحى مبنى بر عدم استوارى كوهها در مقابل پيامبر صلى الله عليه و آله‌ [٥] و قرعه زدن با تير و نهى از رفتن‌ [٦] كه ابوسفيان* به ضمضم سفارش كرده بود تا قريش را از اين كار بازدارد [٧] سايه ترس و دودلى را چنان بر سر گروهى از بزرگان قريش انداخته بود كه برخى چون حارث بن عامر با يقين به مرگ خود، بخشى از اموالشان را ميان فرزندانشان قسمت كردند [٨]؛ همچنين هراس عجيبى امية بن خلف را فرا گرفته بود، زيرا كه سعد بن معاذ پيش‌تر سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را درباره كشته شدنش، به او گزارش داده و از اين رو به شدت نگران بود. [٩] افزون بر حارث و اميه، عتبه و شيبه فرزندان ربيعه، حكيم بن حزام، ابوالبخترى، على بن اميه و عاص بن مُنَبَّه نيز رغبتى به جنگ نداشتند و از اين رو ابوجهل و عقبة بن ابى معيط اين افراد را ترسو مى‌خواندند. [١٠] سخنان اين دو [١١] بر طبل جنگ مى‌نواخت و به سخنان خردمندان و خيرخواهان قريش از جمله حكيم بن حزام كه آنان را از رفتن باز مى‌داشتند گوش نمى‌دادند. [١٢]
مشركان با تعداد ٩٥٠ يا ٠٠٠/ ١ نفر با نوازندگان و آوازه خوانان و با ساز و برگ تمام و تكبر و غرورى خاص از مكه بيرون آمدند و ١٠٠ اسب را نيز براى خودنمايى يدك مى‌كشيدند. [١٣] خداوند وضع آنان را چنين وصف مى‌كند: «و لا تَكونوا كَالَّذينَ خَرَجوا

[١] . المغازى، ج ١، ص ٣٣
[٢] . انساب الاشراف، ج ٤، ص ٤١٣
[٣] . السيرة النبويه، ج ٢، ص ٢٦١؛ المغازى،ج ١، ص ٣٣؛ تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٤٥
[٤] . المغازى، ج ١، ص ٣١
[٥] . همان، ص ٣٣، ٣٥، ٤٢؛ سبل الهدى، ج ٢،ص ٤٣٩
[٦] . المغازى، ج ١، ص ٣٣.
[٧] . همان، ص ٣٤
[٨] . همان، ص ٣٦.
[٩] . همان، ص ٣٥
[١٠] . همان، ص ٣٧
[١١] . السيرة النبويه، ج ٢، ص ٢٦٣؛التبيان، ج ٥، ص ١٣٤- ١٣٥
[١٢] . المغازى، ج ١، ص ٣٧
[١٣] . همان، ص ٣٩؛ تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص٤٥.