در رقابت ميان قبايل قريش مكه، رقابت بنى عبد مناف و بنى* سهم در دوره‌اى به اوج خود رسيد تا جايى كه دو تيره ياد شده در شمارش افراد خود پس از آنكه زندگان بنى عبدمناف افزون‌تر از بنى سهم شد به سراغ مردگان خويش رفتند و در شمارش آنان، فزونى از آن بنى‌سهم شد. [١] مطابق نقل مقاتل و كلبى سوره تكاثر/ ١٠٢ درباره اين دو شاخه از قريش نازل شد. [٢] در اين سوره خداوند خطاب به آنان، نخست ايشان را به سبب اين عمل ناپسند، سرزنش و پس از آن در خصوص قطعى بودن معاد و قيامت و آتش دوزخ هشدار مى‌دهد و سرانجام در زمينه پرسش از نعمتها سخن مى‌گويد:
«الهكُمُ التَّكاثُر* حَتّى‌ زُرتُمُ المَقابِر* كَلّا سَوفَ تَعلَمون* ثُمَّ كَلّا سَوفَ تَعلَمون* كَلّا لَو تَعلَمونَ عِلمَ اليَقين* لَتَرَوُنَّ الجَحيم* ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَينَ اليَقين* ثُمَّ لَتُسَلُنَّ يَومَذٍ عَنِ النَّعيم».
با ظهور اسلام و سپرى شدن دوران دعوت مخفى پيامبر صلى الله عليه و آله، هنگامى كه خداوند با نزول آيه‌ «وانذِر عَشيرَتَكَ الاقرَبين» (شعراء/ ٢٦، ٢١٤) رسول خدا را مأمور علنى ساختن دعوت خود كرد، آن حضرت با فرا خواندن خويشاوندانش، طى ضيافت شامى ايشان را به اسلام و بيعت با خود دعوت كرد. برخى مفسران مقصود از عشيره در اين آيه را بنى عبدمناف دانسته‌اند [٣]؛ اما با توجه به اينكه در اين زمان بنى عبدمناف به تيره‌هاى متعددى گسترش يافته و برخى چون بنى‌اميه با بنى‌هاشم رقابت و نزاع داشته‌اند، همچنين با توجه به شمار اندك دعوت شدگان در «يوم‌الدار»، اين مطلب بعيد به نظر مى‌رسد، بلكه آنچه صحيح به نظر مى‌رسد آن است كه منظور از عشيره نزديك، فرزندان عبدالمطّلب از تبار هاشم باشند، چنان‌كه منابع بسيارى بدان اشاره كرده‌اند.
(ظ بيعت عشيره)

[١]
[٢] ١-. اسباب النزول، ص ٤٠٠؛ مجمع‌البيان،ج ١٠، ص ٨١١؛ تفسير بغوى، ج ٤، ص ٤٨٨
[٣] . جامع‌البيان، مج ١١، ج ١٩، ص ١٤٣،١٤٦؛ غرر التبيان، ص ٣٧٦؛ تفسير قرطبى، ج ١٣، ص ٩٦