نيز در مسير حركت خود جهت سركوب بنى‌عامر ابتدا با طليحه مواجه شد. قرةبن هبيره عامل جمع‌آورى زكات بنى قشير بن كعب، از تيره‌هاى بنى‌عامر، كه خود از ارسال زكات قوم خود به مدينه خوددارى كرده بود و رهبرى مرتدان بنى‌كعب را عهده‌دار بود با ديدن سپاه خالد از كرده خود هراسناك شد و از بنى‌عامر نيز خواست تا از ارتداد دست بردارند و در حمايت از طليحه جان خود را به خطر نيندازند؛ ولى عامريان گفته‌هاى او و قرة بن سلمه را رد كرده، همچنان تا روشن شدن وضعيت طليحه، بنى‌اسد، غطفان و فزاره به اقدامات خود ادامه دادند. [١] با شكست سپاهيان طليحه و بازگشت پيروان او به اسلام، بنى‌عامر نيز چاره‌اى جز اظهار اسلام نديدند. پس به دنبال تسليم كردن آن دسته از مرتدان خود كه به كشتن و سوزاندن مسلمانان اقدام كرده بودند با اعلام اسلام، با حكومت مدينه بيعت كردند. سپاه خالد نيز كه به فرماندهى هشام بن عاصى به سرزمين بنى‌عامر وارد شده بود با به اسارت گرفتن قرة بن هبيره و اطرافيانش به مدينه بازگشتند [٢] و بدين شكل شورش و ارتداد بنى‌عامر دفع گرديد. در اين ميان علقمة بن علاثه نيز كه رهبرى تيره بنى‌كلاب را در ماجراى ارتداد برعهده داشت متوارى شد و خانواده او پس از تبرّى جستن از اعتقادات و اقدامات او از اسارت مسلمانان آزاد شدند. [٣]
پس از آن بنى‌عامر را مى‌توان در بسيارى از رخدادهاى دوران پس از پيامبر صلى الله عليه و آله، حاضر ديد. از برخى از آنان به عنوان عمّال و حكّام منصوب از سوى خلفا نام برده شده‌ [٤] و گروههايى از آنان در فتوحات دوره خلفا و پس از آن حضور داشتند. [٥] با شروع حكومت على عليه السلام و درگيرى حضرت با معاويه در هر دو سو افرادى از بنى‌عامر ديده مى‌شوند. [٦] در حوادث قيام امام حسين عليه السلام نيز حضور بنى‌عامر با فردى چون شمر بن ذى الجوشن از بنى‌ضباب كه از تيره‌هاى بنى‌عامر بود كاملًا مشهود است. [٧]
منابع‌
اسدالغابة فى معرفة الصحابه؛ الاغانى؛ ايام‌العرب قبل الاسلام؛ البداية والنهايه؛ تاريخ الامم و الملوك، طبرى؛ تاريخ خليفة بن خياط؛ تاريخ مدينة دمشق؛ تاريخ المدينة المنوره؛ تاريخ‌

[١] . الفتوح، ج ١، ص ١١؛ الرده، ص ١٣٠-١٣١؛ الثقات، ج ٢، ص ١٦٣
[٢] . تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٢٦٥؛ فتوحالبلدان، ص ١٠٦
[٣] . تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٢٦٤
[٤] . تاريخ دمشق، ج ٤١، ص ١٤١
[٥] . اسدالغابه، ج ٢، ص ٣١٣
[٦] . المنتظم، ج ٣، ص ٣٣٨؛ تاريخ دمشق، ج١٨، ص ٤٤٧؛ ج ١٩، ص ٣٤؛ ج ٤٠، ص ٢٨٦
[٧] . الطبقات، ج ٦، ص ١١٨