ديگرى باشد، داده‌اند، زيرا در آن افزون بر متاركه جنگ، يارى دوطرفه از بندهاى پيمان است؛ موضوعى كه منابع از آن به صراحت يادى نكرده‌اند، به هر صورت اين پيمان به معناى پذيرش اسلام از سوى بنوضمره نبود، بلكه تنها كنار آمدن با دولت تازه قدرت گرفته مدينه تلقى مى‌شد. بنوضمره بر اثر دسترسى دولت مدينه به آنان، چاره‌اى جز اين نداشت كه در وضعيت پيش آمده، منتظر حوادث و نوع برخورد مكه با يثرب مانده، جانب دو طرف را مراعات كند.
٥ ماه پس از غزوه ابواء، رسول خدا صلى الله عليه و آله در سال دوم هجرى مجددا براى تصرف كاروان تجارى قريش رهسپار ذى‌العُشيره شد كه سرانجام با برخى ضمريان حاضر در اين مكان پيمان ديگرى بست. ابن‌اسحاق و ابن‌سعد در گزارشهاى مربوط به اين غزوه، از پيمان ديگرى افزون بر پيمان پيشين ياد مى‌كنند [١] كه با بنومُدلج و همپيمانان ضَمرى ايشان بسته شد. به احتمال، شمارى از طوايف فرعى بنوضمره كه پيش از اين به پيمان ابواء نپيوسته بودند در فرصت پيش آمده، توانسته‌اند همراه بنومُدلِج خود را همپيمان رسول خدا صلى الله عليه و آله سازند. يعقوبى برخلاف ديگران، بدون ياد از پيمان رسول خدا صلى الله عليه و آله با ضمريان در غزوه ابواء، گزارش پيمان پيامبر با بنى‌ضمره را در غزوه ذات العشيره آورده است. [٢]
رسول خدا صلى الله عليه و آله بر اساس روابط خود با بنى‌ضمره، چارپايانى را كه در حمله سعدبن ابى وقاص به كاروان قريش در سريّه خرّار (پس از ابواء [٣]) از ايشان به غنيمت گرفت به آنان بازگرداند. [٤] به نظر مى‌رسد پاى‌بندى بنى‌ضمره به پيمانهايى كه با مسلمانان بستند از ضمانت چندانى برخوردار نبوده است و مسلمانان گاه نگران دشمنى آنها بودند، چنان‌كه در شأن نزول آيه ٨٩- ٩٠ نساء/ ٤ مفسران بدان اشاره كرده‌اند: «وَدّوا لَو تَكفُرونَ كَما كَفَروا فَتَكونونَ سَواءً فَلا تَتَّخِذوا مِنهُم اولِياءَ حَتّى‌ يُهاجِروا فى سَبيلِ اللَّهِ فَان تَوَلَّوا فَخُذوهُم واقتُلوهُم حَيثُ وجَدتُّموهُم ولا تَتَّخِذوا مِنهُم وَلِيًّا ولا نَصِيرا* الَّا الَّذينَ يَصِلونَ الى‌ قَومٍ بَينَكُم وبَينَهُم ميثقٌ او جاءوكُم حَصِرَت صُدورُهُم ان يُقتِلوكُم او يُقتِلوا قَومَهُم ولَو شاءَ

[١] . السيرة النبويه، ج ٢، ص ٤٣٣؛ الطبقات،ابن سعد، ج ٢، ص ٧
[٢] . تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٦٦
[٣] . السيرة النبويه، ج ٢، ص ٢٥١
[٤] . تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٦٩