مسأله ٢٠٢٣ - اگر طفل شيعه‌اى فقير باشد، انسان مىتواند فطره را با اذن ولى شرعى او به مصرف او برساند، يا به واسطه دادن به ولى طفل، ملك طفل نمايد.
مسأله ٢٠٢٤ - فقيرى كه فطره به او مىدهند، لازم نيست عادل باشد.
ولى احتياط واجب آنست كه به شرابخوار و كسى كه آشكارا معصيت مىكند فطره ندهند.
مسأله ٢٠٢٥ - به كسى كه فطره را در معصيت مصرف مىكند نبايد فطره بدهند.
مسأله ٢٠٢٦ - احتياط واجب آنست كه به يك فقير كمتر از يك صاع كه تقريبا سه كيلو است فطره ندهند. ولى اگر بيشتر بدهند اشكال احتياط واجب صحيح نيست ندارد.
مسأله ٢٠٢٧ - اگر از جنسى كه قيمتش دو برابر قيمت معمولى آنست مثلا از گندمى كه قيمت آن دو برابر قيمت گندم معمولى است، نصف صاع كه معناى آن در مسأله پيش گفته شد بدهد كافى نيست و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد اشكال احتياط واجب صحيح نيست دارد.
مسأله ٢٠٢٨ - انسان نمىتواند نصف‌ صاع را از يك جنس مثلا گندم و نصف ديگر آن را از جنس ديگر مثلا جو بدهد. و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد اشكال دارد.
مسأله ٢٠٢٩ - مستحب است در دادن زكات فطره، خويشان فقير خود را بر ديگران مقدم دارد و بعد همسايگان فقير را، بعد اهل علم فقير را ولى اگر ديگران از جهتى برترى داشته باشند، مستحب است آنها را مقدم بدارد.
مسأله ٢٠٣٠ - اگر انسان به خيال اين كه كسى فقير است به او فطره بدهد