تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢ - تفسير سعادت و شقاوت

[سوره هود (١١): آيات ١٠٥ تا ١٠٨]

يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلاَّ بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ (١٠٥) فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ (١٠٦) خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلاَّ ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ (١٠٧) وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلاَّ ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ (١٠٨)

ترجمه:

١٠٥- آن روز كه (قيامت) فرا رسد هيچكس جز به اجازه او سخن نمى‌گويد گروهى از آنها شقاوتمندند و گروهى سعادتمند (گروهى بدبختند و گروهى نيكبخت).

١٠٦- اما آنها كه شقاوتمند شدند در آتش‌اند، و براى آنها زفير و شهيق (ناله‌هاى طولانى دم و باز دم) است.

١٠٧- جاودانه در آن خواهند ماند، تا آسمان‌ها و زمين بر پاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد كه پروردگارت هر چه را اراده كند انجام مى‌دهد.

١٠٨- اما آنها كه سعادتمند شدند در بهشت جاودانه خواهند بود، ما دام كه آسمانها و زمين بر پاست مگر آنچه پروردگارت بخواهد، بخششى است قطع نشدنى!.

تفسير: سعادت و شقاوت.

در آيات گذشته اشاره‌اى به مسئله قيامت و اجتماع همه مردم در آن دادگاه بزرگ شده بود.

در آيات مورد بحث گوشه‌اى از سرنوشت مردم را در آن روز بيان مى‌كند، نخست مى‌گويد: