گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٤ - ١٦ شكر نعمت

النِّعَمِ فَلا تُنَفِّروا أَقْصاها بِقِلَّةِ الشُّكْرِ

؛ هنگامى كه مقدّمات نعمتهاى خداوند به شما مى‌رسد سعى كنيد با شكرگزارى، بقيّه را به سوى خود جلب كنيد، نه آنكه با شكرگزارى كم آن را از خود برانيد». [١]

٢. تنها شكر و سپاسگزارى از خداوند در برابر نعمتها كافى نيست، بلكه بايد از كسانى كه وسيله آن موهبت بوده‌اند نيز تشكّر نماييم و حقّ زحمات آنها را از اين طريق ادا كنيم، و آنها را از اين راه به خدمات بيشتر تشويق نماييم.

در حديثى از امام سجّاد عليه السلام مى‌خوانيم كه مى‌فرمايد: «روز قيامت خداوند به بعضى از بندگانش مى‌فرمايد: آيا فلان شخص را شكرگزارى كردى؟ عرض مى‌كند:

پروردگارا من شكر تو را بجا آوردم، مى‌فرمايد: چون شكر او را بجا نياوردى شكر مرا هم ادا نكردى. سپس امام فرمود:

أَشْكُرُكُمْ للَّهِ أَشْكَرُكُمْ لِلنّاسِ‌

؛ شكر گزارترين شما براى خدا آنها هستند كه از همه بيشتر شكر مردم را بجاى آورند». [٢]

كمترين حدّ تشكّر آن است كه برخوردها، پرمحبّت و صميمى بوده واز هرگونه آزار و رنجش به دور باشد و عالى‌ترين تشكّر آن است كه در برابر خوبى افراد، چندين برابر خوبى كرده و خوبى آنها را در ظاهر و باطن، و زبان و عمل به بهترين وجه جبران نماييم. رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«مَنْ لَمْ يَشْكُرِ النّاسَ لَمْ يَشْكُرِاللَّهَ‌

؛ كسى كه از انسانها تشكّر نكند از خدا تشكّر نكرده است». [٣]

امام رضا عليه السلام مى‌فرمايد:

«مَنْ لَمْ يَشْكُرْ والِدَيْهِ لَمْ يَشْكُرِ اللَّهَ‌

؛ كسى كه از پدر و مادرش تشكر نكند، شاكر خداوند هم نبوده است». [٤]

در زندگى پيامبراكرم صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام موارد متعدّدى ديده مى‌شود كه از افراد نيكوكار قدردانى و تشكّر مى‌كردند كه چند نمونه از آن را ذكر مى‌كنيم:

[١] نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره ١٣.

[٢] اصول كافى، ج ٣، ص ١٥٦، باب الشكر، ح ٣٠.

[٣] آثار الصادقين، ج ٩، ص ٤٦٥.

[٤] بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٦٨.