گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٦ - ٤ تلاوت به صورت ترتيل
دهانى كه غذاى مشكوك و حرام وارد آن مىشود، دهانى كه گناهان بزرگى چون دروغ، تهمت و غيبت را مرتكب مىشود، دهانى كه دل دردمندان را مىشكند، دهانى كه پيوسته مسلمانان از شرّ آن در واهمه و عذاب هستند چگونه مىتواند محلّ تلفّظ آيات قرآن باشد؟ تلاوت قرآن بايد از دهانى پاك بگذرد و گرنه آب صاف در يك نهر آلوده، بالاخره آلوده خواهد شد. اگر قرآن از دهان ناپاك بيرون آيد، مصداق اين حديث پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله است كه:
«رُبَّ تالٍ للقرآنِ والقرآنُ يَلْعَنُهُ
؛ چه بسا تلاوت كننده قرآن، كه قرآن او را لعن مىكند». [١]
٣. پناه بردن به خدا
به هنگام تلاوت قرآن بايد از شيطان رجيم و رانده شده، به خدا پناه برد، چنانكه آمده است: « «فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ»؛ هنگامى كه قرآن مىخوانى، از شرّ شيطان مطرود، به خدا پناه بر». [٢]
٤. تلاوت به صورت ترتيل
قرآن را بايد به صورت «ترتيل» تلاوت كرد، يعنى شمرده، و توأم با تفكّر:
« «وَرَتِّلِ القرآنَ تَرْتيلًا»
؛ و قرآن را با دقّت و تأمّل بخوان». [٣]
در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم:
«إنّ الْقرآنَ لايُقْرَأُ هَرْمَةً ولكنْ يُرَتَّلُ تَرْتيلًا، إذا مَرَرْتَ بآيةٍ فيها ذِكْرُ النّارِ، وقَفْتَ عِنْدَها وَتَعَوَّذْتَ باللَّهِ مِنَ النّار
؛ قرآن را تند و دست و پا شكسته نبايد خواند، بلكه بايد به آرامى تلاوت كرد، هنگامى كه به آيهاى مىرسى كه در آن ذكر آتش دوزخ شده توقّف كن و بينديش (و مىانديشى) و به خدا از آتش دوزخ پناه بر». [٤]
[١] بحارالانوار، ج ٩٢، ١٨٤؛ ميزان الحكمه، ماده «قرء»؛ مستدرك الوسائل، ج ١، ص ٢٩١.
[٢] نحل، آيه ٩٨.
[٣] مزمّل، آيه ٤.
[٤] الكافى، ج ٢، ص ٦١٧، ح ٢؛ وسائل الشيعه، ج ٦، ص ٢١٦، ح ٧٧٧٠.