گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٧ - ٢٧ عفّت

٢٧: عفّت‌

قال على عليه السلام: «تَمامُ الْعَفافِ الرِّضا بِالْكَفافِ». [١]

حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «كمال عفت اين است كه انسان به آنچه كه دارد راضى باشد».

عفّت در لغت به معناى خوددارى و امتناع است‌ [٢] و در اصطلاح به معناى خوددارى از شهوت‌رانى حرام است.

راغب در مفردات مى‌گويد:

«العِفَّةُ حُصولُ حالَةٍ لِلنَّفْسِ تَمْتَنِعُ بِها عن غَلَبَةِ الشَّهْوَةِ، وَالمُتَعَفِّفُ، المُتَعاطِى لِذلِكَ بِضَرْبٍ مِنَ المُمارِسَةِ وَالقَهْرِ وَأصْلُه الاقْتِصارُ على تَناوُلِ الشَّى‌ءِ القَليلِ‌

؛ عفت، بوجود آمدن حالتى براى نفس انسان است كه او را از غلبه يافتن شهوت حفظ مى‌كند و عفيف كسى است كه اين حالت را بر اثر تمرين و تلاش بدست مى‌آورد و ريشه آن اكتفا كردن بر استفاده از امكانات كم است». [٣]

در ميان علماى علم اخلاق معروف است كه اخلاق فضيلت ميانه و معتدلى است بين افراط و تفريط اخلاقى كه رذيله هستند. آنها براى اخلاق معتقد به چهار

[١] بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٤١٩.

[٢] مجمع البحرين، مادّه «عفّت».

[٣] مفردات راغب، شماره ٣٣٩.