گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩ - نشانههاى خوشبختى
مىشود علوم را منتشر كرد و اين ميسّر نمىشود مگر با تمرين و ممارست بسيار زياد. شايد مانند علّامه مجلسى افراد زيادى داشته باشيم، علامه مجلسى اهل قلم بود و اين همه آثار با ارزش را به يادگار گذاشت.
دوم: پرورش شاگرد است كه بايد به تدريس عادت كنيم.
سوم: اينكه انسان از نظر تقوا الگو شود كه اخلاق و معاشرت او باعث توجّه ديگران به سوى اسلام بشود.
امام على عليه السلام در حديثى مىفرمايد:
«تَعَلَّموا العِلْمَ فَإنَّ تَعَلُّمَهُ حَسَنةٌ، و مُدَارسَتَه تَسْبِيحٌ و البَحْثَ عنه جِهادٌ، وتَعْلِيمَهُ لِمَن لا يَعْلَمُه صَدَقةٌ
؛ علم را ياد بگيريد چرا كه يادگيرى علم حسنه و مذاكره آن به منزله تسبيح و بحث درباره آن جهاد و تعليم آن به كسى كه نمىداند نوعى صدقه و انفاق در راه خداست». [١]
اين چهار مرحله را كه در روايت آمده هر كس بايد طى كند، اوّل: فراگيرى علم، دوم: تثبيت آن علم، سوم: توسعه و تكميل آن، و چهارم: نشر آن در ميان مردم است.
بعضى خيال مىكنند كه جهاد فقط با جان است در حالى كه جهاد با جهل و جهاد با تهاجمات فرهنگى دشمن از مصاديق بارز جهاد است. وقتى اسم صدقه به ميان مىآيد بعضى خيال مىكنند فقط صدقه مالى مراد است و حال اينكه نشر علم از بالاترين انفاقهاست.
رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«العِلْمُ وَدِيعَةُ اللَّهِ فى أرْضِهِ، والعُلَماءُ أُمَناؤه عليهِ، فَمَن عَمِلَ بِعلْمِهِ أدّى أمانَتَهُ، و مَنْ لَمْ يَعْمَلْ بِعِلْمِهِ كُتِبَ فى ديوانِ الخائنين
؛ علم وديعه و امانت خدا در زمين است و علما امانتدار آن هستند، پس كسى كه به علمش عمل مىكند، اداى امانت كرده و كسى كه به علمش عمل نكند نامش در دفتر خائنين ثبت مىشود». [٢]
[١] بحارالانوار، ج ١، ص ١٦٦.
[٢] همان مدرك، ج ٧٤، ص ١٦٦.