گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٠ - فرازى از زيارت حضرت معصومه عليها السلام
خواهى رفت:
١. نعمت را در معصيت خدا خرج نكن، اين كار مثل اين است كه پولى از كسى بگيرى و خنجر بخرى و در شكم او فرو كنى، با هر عضوى معصيت كنى همه از آن خداست، عمر، ثروت و ...
٢. انسان گناه مىكند و خدا بردبار و حليم است و مجال توبه مىدهد، خيال نكن كه گناه نكردى مغرور بشوى.
٣.
وأكْرِمْ كُلَّ مَن وَجَدْتَهُ يَذْكُرُنا ...
كسانى كه به ما محبت دارند و فضايل ما را مىگويند، محترم بشمار. به عنوان مثال اگر به فقير كمك مىكنى به خاطر شيعه بودن و محبّت ما اهلبيت باشد.
ما از عاقبت خود خبر نداريم، و همه طالب حسن عاقبت هستند. شخصى نقل مىكرد در مشهد با سه نفر از بزرگان برخورد كردم و از هر كدام جداگانه پرسيدم: اگر همين حالا يك دعاى مستجاب داشته باشيد چه چيز از خدا مىخواهيد؟ گفتند: از خدا مىخواهيم كه عاقبت ما را به خير كند.
گاهى مرگ هنگام طاعت مىآيد، مثلًا سربه سجده مىگذارد و بلند نمىشود و گاهى مرگ هنگام معصيت مىآيد، به عنوان مثال يك عمر در صف عزاداران است امّا آخر در حال شرابخوارى جان مىدهد.
دوستى على عليه السلام:
رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد: «اگر تمام مردم دوستدار على بن ابيطالب مىشدند خداوند جهنّم را خلق نمىكرد».
روزى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با عدّهاى از مسلمانان بيرون مسجد نشسته بودند، در اين هنگام چهار نفر سياهپوست، تابوتى را به سمت گورستان مىبردند. پيامبر صلى الله عليه و آله به آنها فرمود: جنازه را بياوريد، حضرت روى آن را گشود و فرمود: اى على اين شخص