گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨ - ١١ زبان (غيبت)
٣. از بعضى احاديث استفاده مىشود كه پرگويى مايه قساوت و سنگدلى است، در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم:
«كانَ المَسيحُ عليه السلام يقولُ: لاتُكْثِرِ الكَلامَ فى غَيرِ ذِكْرِاللَّه فانَّ الَّذِينَ يُكْثِرونَ الكلامَ في غَيرِاللَّهِ قاسِيَةٌ قُلُوبُهُم ولكِنْ لايَعْلَمونَ
؛ حضرت مسيح عليه السلام مىفرمود: جز به ذكر خدا سخن زياد مگوييد، زيرا كسانى كه در غير ذكر خدا سخن بسيار مىگويند، دلهايى پرقساوت دارند ولى نمىدانند». [١]
٤. امام على بن موسى الرضا عليه السلام مىفرمايد:
«انَ الصّمْتَ بابٌ مِنْ أبوابِ الحِكْمَةِ، انَّ الصَمْتَ يُكْسِبُ المَحَبَّة انَّهُ دليلٌ على كُلِّ خَيرٍ
؛ سكوت درى از درهاى دانش است، سكوت محبّت مىآورد، و دليل و راهنماى همه خيرات است». [٢]
٥. سكوت سبب نجات از بسيارى از گناهان مىشود و در نتيجه كليد ورود در بهشت است، چنان كه در حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم:
مردى نزد آن حضرت آمد و طالب سعادت و نجات بود، پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: آيا تو را به چيزى راهنمايى كنم كه خدا به وسيله آن تو را وارد بهشت سازد؟ عرض كرد: آرى اى رسول خدا؛ سپس حضرت دستور به انفاق و يارى مظلوم و كمك از طريق مشورت فرمود، و بعد دستور به سكوت داده و فرمود:
«فَاصْمِتْ لِسانَكَ إِلّا مِن خيرٍ
؛ سخن مگو جز در جايى كه خير است» و در پايان افزود: هرگاه يكى از اين صفات در تو باشد، تو را به سوى بهشت مىبرد. [٣]
بعد از ذكر اين مقدّمه به حديث مورد بحث بر مىگرديم و چند نكته را يادآور مىشويم:
[١] اصول كافى، ج ٢، باب الصمت و حفظ السان، ح ١١.
[٢] همان مدرك، ح ١.
[٣] اخلاق در قرآن، ج ١، ص ٢٩٨ به بعد.