گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧ - ١١ زبان (غيبت)
الهى باشد، بنابراين «روزه سكوت» در آن امّت يك عمل الهى بوده كه در شريعت اسلام تحريم شده است.
در آيه ديگر همين سوره اشاره ديگرى به اهمّيت سكوت ديده مىشود، آنجا كه در داستان حضرت زكريّا عليه السلام مىخوانيم هنگامى كه مژده تولّد حضرت يحيى عليه السلام در آينده نزديك به او داده شد، در حالى كه هم خودش پيرو ناتوان بود و هم همسرش نازا، از خداوند تقاضاى نشانهاى كرد «قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّى آيَةً» و به او وحى شد كه: «نشانه تو اين است كه سه شبانه روز تمام در حالى كه زبانت سالم است قدرت سخن گفتن با مردم رانخواهى داشت (تنها زبانت به ذكر خدا و مناجات با او گردش مىكند) «قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَ لَيَالٍ سَوِيّاً»». [١]
همين معنا در سوره آل عمران آيه ٤١ نيز آمده است.
در روايات ما هم اهمّيت زيادى به سكوت داده شده كه به بخشى از آن اشاره مىكنيم:
١. در زمينه تأثير سكوت در تفكر عميق و استوارى عقل، رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«إذا رَأَيْتُمُ المُؤمِنَ صَموتاً فَأدْنوا مِنْهُ فإنَّه يُلْقىِ الْحِكْمَةَ وَالْمُؤمِنُ قَليلُ الكَلامِ كَثِيرُ العَمَلِ وَالمُنافِقُ كَثِيرُ الكَلامِ قَلِيلُ العَمَلِ
؛ هنگامى كه مؤمن را خاموش ببينيد به او نزديك شويد كه دانش و حكمت به شما القا مىكند، و مؤمن كمتر سخن مىگويد و بسيار عمل مىكند و منافق بسيار سخن مىگويد وكمتر عمل مىكند». [٢]
٢. از بعضى از روايات به دست مىآيد كه يكى از مهمترين عبادات سكوت است؛ از جمله در مواعظ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به ابوذر مىخوانيم:
«ارْبَعٌ لا يُصِيبُهُنَّ إلّا مُؤْمِنٌ، الصَّمْتُ و هُو أوَّلُ العِبادَةِ
؛ چهار چيز است كه تنها نصيب مؤمن مىشود، نخست سكوت است كه سرآغاز عبادت مىباشد». [٣]
[١] مريم، آيه ١٠.
[٢] بحار الانوار، ج ٧٥، ص ٣١٢.
[٣] ميزان الحكمه، مادّه «صمت».