زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠ - فاطمه (عليها السلام) در كنار پدر
از ميان زنان «خديجه» بود كه بر زخمهاى قلب و جسم پيامبر (صلى الله عليه وآله) مرهم مىنهاد، و غبار غم و اندوه را با فداكاريهايش، با محبّت و صفايش، با همدردى و دلسوزىاش، از قلب مبارك پيامبر مىزدود.
و ديگر «ابوطالب» پدر بزرگوار اميرمؤمنان على (عليه السلام) بود كه نفوذ و اعتبارى بسيار در ميان مردم مكه داشت، و از تدبير و هوش و ذكاوت فوق العادهاى برخوردار بود، او خود را سپرى نيرومند در برابر پيامبر (صلى الله عليه وآله) كرده بود و يار و ياور و حامى مهربان پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) بود.
ولى با نهايت تأسف اين هر دو يار وفادار، و دو شخصيت بزرگ و انسانهاى ايثارگر، در سال دهم بعث به فاصله كمى چشم از جهان پوشيدند، و پيغمبر (صلى الله عليه وآله) را در مرگ خود عزادار ساختند، و رسول خدا (صلى الله عليه وآله) از اين نظر تنها ماند.
شدت اندوه آن حضرت در سوگ اين دو شخصيت- كه به حق هر كدام سهم قابل ملاحظهاى در پيشرفت اسلام داشتند- از اينجا روشن مىشود كه آن سال را «عام الحزن» يعنى «سال غم و اندوه» نام نهادند.
اما از آنجا كه خداوند هر نعمتى را از بندگان برگزيدهاش مىگيرد نعمت ديگرى را جانشين آن مىكند هر كدام از اين دو بزرگوار فرزندى از خود به يادگار گذاشتند كه نقش آنها را ايفا مىكردند.
اميرمؤمنان على (عليه السلام) يادگار «ابوطالب» همانند پدر حامى و مدافع و يار و ياور پيامبر (صلى الله عليه وآله) بود، قبلا نيز چنين بود اما بعد از ابوطالب جاى خالى او را نيز پر كرد.
و خديجه دخترش «فاطمه» را به يادگار گذاشت، دخترى مهربان،